نانوشته های علیرضا ادریسی...

Hello from iPod

2012-01-02T16:02:00.001+03:30

سلام
اين أولين بست من از اب بالكره!
ببخشيد فارسي نداره
:)

نقد چیز!

2011-12-17T15:10:00.001+03:30

چیز | The Thing
محصول 2011
کلا با فیلم های علمی تخیلی خیلی حال می کنم. البته انتظار دارم همیشه یه منطق علمی هم توشون باشه که فکر نکنم انتظار زیادی باشه چون هر چی باشه می گیم "علمی" تخیلی! فیلم چیز در مورد یه سفینه فضایی هست که چندین هزار سال قبل به زمین اصابت کرده و تو قطب زیر یخ ها مدفون شده. یه گروه دانشمند پیداش می کنند و الان خوشحال و مسرور که نوبل رو شاخ اشه. غافل از اینکه موجود فضایی که تو یخ ها پیدا کردند زنده است و...
فیلم بدی نیست و اون طور ها هم جذاب نیست. اما می ارزه یه بار ببینید.
پس دیدنش رو تقریبا پیشنهاد می کنم.

2011-12-10T12:26:00.001+03:30

سریال دایی جان ناپلئون

سریال دایی جان ناپلئون
محصول سال 1355
این اولین باره که دارم از یه سریال ایرانی می نویسم. خیلی در مورد این سریال میشه نوشت، اما بیشتر دوست دارم در مورد این بنویسم که چی شد بعد از اینکه پارسال این سریال رو کامل دیدم، تصمیم گرفتم دوباره یه سری به دی وی دی های خاکی ام بزنم! راستش بعد از حمله به سفارت انگلیس اینتنرت پر شد پر از جوک و شوخی و البته یه سری تحلیل که البته اون ها هم دست کمی از جک و شوخی نداشت. اما با حال ترینش از نظر من بیانیه دایی جان ناپلئون بود مبنی بر ایتکه حمله به سفارت انگلیس کار خود انگلیس هاست. تا دو روز داشتم از خنده منفجر میشدم. برای همین تصمیم گرفتم دوباره یه نگاهی به این سریال بکم. دیدنش رو به همه پیشنهاد میکنم، شدید!

پ ن: دفعه قبل که دیدم برای چهار قسمت اول سریال خلاصه و نقد هم نوشتم.
خلاصه و نقد قسمت اول سریال دایی جان ناپلئون
خلاصه و نقد قسمت دوم سریال دایی جان ناپلئون
خلاصه و نقد قسمت سوم سریال دایی جان ناپلئون
خلاصه و نقد قسمت چهارم سریال دایی جان ناپلئون

we are the night

2011-12-06T17:11:00.001+03:30

ما خود شب هستیم (We are the Night)
محصول سال 2010
راستش کلا با فیلم های خون آشامی خیلی حال می کنم. سریال خاطرات یک خون آشام | The Vampire Diaries که یکی از سریال های مورد علاقمه و کتاب کنت دراکولا رو هم که چند بار خوندم، اون از منابع مختلف. تازگی های یه فیلم خون آشامی جدید دیدم به نام "ما خود شب هستیم". اولین چیزی که در مورد این فیلم توجه من رو جلب کرد این بود که یک کلمه اش رو هم متوجه نمیشدم. بعد از بررسی های لازم متوجه شدم که فیلم محصول آلمان و نتیجتا به زبان آلمانیه. فیلم درباره سه تا زن هست که خون آشام تشریف دارند و تصمیم می گیرند که یه دختر دیگه رو هم به جمعشون اضافه کنند. چون از قدیم گفتند دو شیر در یه اقلیم نگنجند، چه برسه چهار تا زن خون آشام، بینشون شکر آب میشه و کارشون به گیس و گیس کشی می کشه. فیلم جالبیه و دیدنش رو بهتون پیشنهاد می کنم، مخصوصا اگه بدتون نمی یاد هر از چند گاهی یه چیزی ببینید که از زیر دست هالیوود در نیومده باشه.
:)

پ ن: داستان فیلم اصلا هم به این سر راستی نیست ها، من کلی جذابیت های لومپنی بهش اضافه کردم تا یکم طنز بشه.

دانلود با لینک مستقیم: روی اینجا کایک کنید.

نمی دانم چرا!

2011-12-03T12:09:00.001+03:30

نمی دانم چرا!
چرا که نادانستنم از عمق جدایی ام است، از فهم دیگر نادانسته ها.
از عشق زمینی فرار را بر نمی تابم.
نمی دانم چرا!
زبانم مفری نمی یابد جز شکافی که در آن آرمیده
گوشهایم قرن هاست که تشنه ارتعاش اند
تشنه تشنگی
نمی دانم چرا!

پ ن: این مطلب رو روی یه چرک نویس پیدا کردم. یادم نمیاد چند سال پیش نوشتم اش.
با یکم تغییر این جا منتشر کردم.

Cowboys & Aliens & me!

2011-11-25T13:32:00.001+03:30

فیلم کابوی ها و فضایی ها 2011

این فیلم رو دو بار دانلود کردم. یه بار دوماه ماه پیش به صورت پرده ای، که این قدر بی کیفیت بود که نمیشد اصلا دیدش و یه بار هم دیشب با کیفیت DVD.
فیلم رو از روی یه کتاب مصور ساختند. همون طور که تو پوسترش نوشتند کارگردان این فیلم و فیلم مرد آهنی یه نفره (البته به نظر من این همچین تبلیغی هم نبود، مرد آهنی که فیلم زیاد قشنگی نبود!) راستش داستان فیلم برام جالب بود. فکر کنید همیشه ما فضایی ها رو تو یه موقعیت کلیشه ای می زاریم، زمان حال یا اینده. اون وقت می خوایم با بمب و موشک بیفتیم به جونشون. هیچ وقت نگفتیم اگه قبلا می یومدند چی؟ اون وقت ها که هنوز موشک نداشتیم! حالا به نظرم این میتونه سرآغاز عصر تازه ای باشه که فضایی ها رو به موقعیت های تازه تر ببریم. به نظرم یه سری هم بیاریمشون ایران بد نیست. مثلا اگه امروز یه سری فضایی به ایران حمله کنند چی میشه؟ کلی میشه با این سناریو میشه شوخی کرد. فرضش رو بکن ....
یه صحنه این فیلم خیلی به یاد موندیه. صحنه ای که اون بانوی فضایی در هیبت انسانی از وسط آتیش میاد بیرون.
:)

برای دانلود Cowboys & Aliens اینجا کلیک کنید.
پ ن: لینک دانلود بیشتر از دو هفته معتبر نیست.

آخرین کلیپ کتی پری The One That Got Away

2011-11-19T09:42:00.001+03:30

The One That Got Away by Katy Perry
2011

تازگی ها به این نتیجه رسیدم که فقط یه فیلم سینمایی ارزش نقد و بررسی شدن ندارند. خیلی وقت ها یه کلیپ تبلیغاتی یا یه مصاحبه هم می تونند مورد نقد و بررسی قرار بگیرند یا حتی یه موزیک ویدئو. از این به بعد میخوام اگه در این موارد هم چیز دندون گیری گیرم اومد در موردش یه چند خطی بنویسم. آخرین موزیک ویدئو کتی پری با نام "اون یکی که از دستم در رفت" یه کلیپ احساسیه در مورد یه عشقی که از دستش رفته. به نظر من تاثیر گذار ترین وجه این کلیپ گریم بسیار عالی خود کیتی که اصلا باعث شد متوجه بشم خیلی وقته که موزیک ویدئو ها از صرفا نشون دادن رقص و فیگور به بالاتر رفتند و ارزش فکر کردن پیدا کردند. لینک دانلودش رو هم می زارم. البته فکر نکنم بیشتر از دو هفته برای دانلود جواب بده

لینک دانلود:
http://goo.gl/y4OnT

بی حوصلگی 2

2011-11-11T23:34:00.001+03:30

دفعه قبل از بی حوصلگی نوشته بودم، یادتونه؟ امشب هم میخوام از بی حوصلگی بگم. البته نه برای نداشتن کاری برای انجام، یا تکراری شدن زندگی. یهو زندگی یه جوری میشه که نه آمادگیش رو داری نه فکر میکردی که باید خودت رو برای همچین چیزایی آماده کنی. تازگی ها یه دوست جدید پیدا کردم. از اون دوستایی که خیلی خوبند. البته هنوز بهش شک دارم. نمیدونم چقدر قابل اعتماده و میتونم بهش وابسته بشم، اما امیدوارم بتونیم سال های سال با هم زندگی خوب و خوشی داشته باشیم. همین الان دارم به زمزه های ظریفش گوش میدم. میخوام ببینم می تونه 40 ساعت بهم جواب بده و برام یه ضرب بخونه یا نه!

بی حوصله!!!

2011-11-09T18:48:00.001+03:30

بعضی وقت ها آدم الکی بی حوصله میشه. البته بی دلیل بی دلیل هم که نه، هوای بارونی، پولی بودن اپ مورد نظر، شروع نشدن دوره دلخواه آموزشی می تونه تاثیر گذار باشه، اما باز هم بعضی وقت ها دل آدم می خواد بگیره. ببین چه دنیایی شده که دل آدم هر وقت دلش بخواد برای خودش میگیره. نمیگیره صاحب دل هزار تا کار و برنامه داره که با یه دل گرفته نمی شه رفت طرفشون؛ چه برسه بخوای انجامشون بدی!

graphing calculator

2011-11-01T20:43:00.002+03:30

شما از اینترنت چه جور استفاده ای می کنید؟
امروز یه افزونه ای به گوگل کروم ام اضافه کردم که باهاش میشه کلی گراف های معادلات ریاضی رو کشید. یادم نمیاد تو دانشگاه یا دبیرستان یا هیچ جای دیگه تا حالا یه گراف ریاضی رو به طور حقیقی نشون ام داده باشند. همش روی تخته و با گچ. . اما الان با اضافه کردن یه افزونه به کروم میشه به راحتی هر گرافی رو کشید. حتی گراف های قطبی که تا حالا حتی اسمشون رو هم نشنیده بودم!
برای اضافه کردن افزونه ماشین حساب گرافیک (graphing calculator) روی اینجا کلیک کنید.

پ ن: این عکسی که این بالا گذاشتم گراف y=x^2 و y=x^3 و y=x^4 هست، که با این افزونه تو کروم کشیدم.

وقتی رفته بودن پژوهشگاه رویان

2011-10-31T18:28:00.000+03:30

اون مدتی که به عنوان خبرنگار کار می کردم، امکان این رو پیدا کردم که یه جاهایی برم که شاید به این راحتی ها نشه ازشون سر در آورد. یکی از این جاها پژوهشگاه رویان بود. راستش باید اعتراف کنم که اسم این مرکز پژوهشی خیلی بزرگتر از امکانات و ساختمونشه! یه خونه کلنگی سه یا چهار طبقه رو در نظر بگیرید که از زیر زمینش به عنوان مرکز تحقیقات استفاده می کنند و طبقه ها بالا هم اداری و آرشیو و...! راستش من تمام مدتی که اونجا بودم دنبال اون گوسفنده، رویانا بودم. آخرش هم شنیدم که تو یه محل دیگه نگه داریش میکنند. حق هم داشتند. تو این یه وجب ساختمون، جا برای آدم و میکروسکوپ نبود. چه برسه به یه گوسفند.
:)

پ ن: یه گوگل کردم دیدم مثل اینکه یه ساختمون جدید گرفتند. البته بعد از چند سال. در هر حال تبریک داره.
سایت پژوهشگاه رویان

داستان آموزنده دارید؟

2011-10-30T22:28:00.001+03:30

امروز رفته بودم به یکی از مراکز نشر اخبار و اطلاعات در سطح شهر. از همین جاهایی که وسط یه عالمه پفک و بیسکوییت و رمان عاشقانه می تونه با یکم تلاش یه چند تا مجله و روزنامه هم پیدا کنی. کمافالسابق در حال جست و جو بودم که یه کوچولویی اومد و پرسید آقا، داستان آموزنده دارید؟ کاشف به عمل اومد که معلم مدرسشون ازشون خواسته برای فردا داستان آموزنده بیارند سر کلاس و بخونند. اون بنده خدای مطبوعاتی هم پیشنهاد مجله خانواده سبز، روزهای زندگی و این چیز ها رو می داد! منم مونده بودم این وسط که یه سری پاورقی خانوادگی کجاش برای یه سری دختر دبستانی آموزنده است...

خشکی زاینده رود،دومین ویدئوبلاگ ام

2011-10-27T20:17:00.000+03:30

تازگی ها که نه، اما یه مدتی میشه که به این فکر افتادم که علاوه بر متن بهتره یه صدا و تصویری هم به وبلاگم ببخشم...

روزی و روزگاری

2011-10-27T18:58:00.002+03:30

سلام. نوشتن بعد از یه مدت حس یه ماموت ما قبل تاریخی رو به آدم میده که داره یخ هاش آب میشه. البته یه ذره با قبلا های نه چندان دور فرق کرده. این روزها بیشتر حرف دارم برای گفتن و کم تر حس اش رو. اما بعضی چیزها باعث میشه که قفل انگشاتم باز بشه. البته فیسبوک هم بی تاثیر نیست و اینکه اون تب وبلاگ داری فروکش کرده و الان کسایی می نویسند که باید بنویسند. اگه خدا قبول کنه من هم نیت کردم از این آدم ها باشم و اون دنیا خدا نامه اعمالم رو به آدرس جیمیل ام بفرسته!

پ ن: این پست رو بیست بار نوشتم و پاک کردم و بعد از کلی ویرایش کردن این از توش در اومد. بی سر و ته بودنش رو به سر و ته داشتن خودتون ببخشید.
:)

چی می بینم؟ چی می خونم؟

2011-10-01T21:40:00.002+03:30

یه مدتی میشه که دارم فیلم هایی که می بینم (البته بعضی هاشون رو) در پروفایل شخصی ام در فیسبوک می زارم. البته با یه شرح کوتاه. تا حدی هم با استقبال دوستان و رفقا همراه بوده. یه مدته که می خوام این کار رو گسترش بدم و از دیدینی ها به خوندنی ها برسونمش. دارم حالا بررسی میکنم آیا برای اطرافیان، شامل دوستان، یعنی کسانی که من رو می شناسند و کسانی که من رو نمی شناسند، شامل غریبه ها و اونایی که روزی صد بار درخواست دوستی برام می فرستند؛ جالبه که که چه کتاب یا مجله ای دارم می خونم؟ البته این کار جدید نیست و قبلا هم تو وبلاگم در مورد کتاب هایی که میخوندم می نوشتم. اما الان میخوام یکم منظم ترش کنم
:)
علیرضا ادریسی در فیسبوک

زندگی

2011-08-30T21:53:00.003+04:30

بعضی وقت ها کلمات افسار می درند و هجوم می یارند بر دل، مثل زیر:

زندگی میگذرد، خواهی؛ نخواهی
پس در این کشمکش خواهی؛ نخواهی
سعی کن در زندگی
راه را بر بی راه
کس را بر بی کس
عشق را بر نفرت
هم ره نخواهی

وقتی بخوای عکست رو خوشگل کنی!

2011-08-30T21:45:00.000+04:30

راه های زیادی برای داشتن یه عکس زیبا وجود داره. مثلا برید یه لابراتوار زیر زمینی و خدا تومن پول بی زبون رو بزارید کف دست هنرمند زیر زمینی تا یه پورتره بهتون تحویل بده از نوع زیر زمینی. یا اینکه رو به روی آینه، قشنگ با بوم رنگ یه چیزی از خودتون بسازید که مامانتون هم دیگه نشناسدتون (این مورد برای دخترها گفتم). و سومین روش که از نظر من بهترین روش استفاده از نرم افزار ها و سایت های روتوش عکسه. البته همین جا باید اعتراف کنم که نرم افزار کلا دردسرش زیاده. تا بیاید که CS5 یاد بگیرید یه چند سالی طول میکشه و استفاده از متخصص فتوشاپ هم دوباره پای آدم رو به اون لابراتوار زیر زمینی کوفتی باز میکنه و خدا تومن پول! پس بهرتین راه استفاده از سایت های رایگانه که بی هیچ دردسری عکس رو براتون آماده میکنه. بعد از همه این سغرا کبرا چیدن، این شما و این لینک زیبا سازی عکس!

عکسی که این زیر می زارم رو یکی از خواندگان بسیار مهربون و شفیق وبلاگم با این سایت برام درست کرده و فرستاده. این عکس جون میده برای کارت پستال، فیری کپی رایت هم هست.
:)

دوباره...

2011-08-29T19:09:00.001+04:30

چندین بار شروع کردم و چون هر شروعی پایانی داره چندین بار هم تمام شد. اما شروع به میل من بود اما پایان از اجبار، شاید یه کم هم تنبلی. دارم از نوشتنم میگم. نوشتن در وبلاگ ها و کاغذ ها. شاید اولین بار که نوشتم و در اختیار همه جهان گذاشتم که بخونند در یاهو 360 بود. نوشته هایی که بیشتر از سر بازی گوشی انگشتان بودند بر روی دکمه های کیبورد. از سر شور بودند تا منطق. هنوز هم کودک درونم شور بر میداره، اما تا بیاد بر روی کیبورد به رقص بیاد غمکی بهش هجوم میاره و نابودش میکنه. شاید به ناز ساعتی دیگه و وقتی دیگه...
راستش دوباره میخوام بنویسم.
شاید هر روز
شاید هر هفته
شاید هر ماه
اما خوبه که دوباره مینویسم.
دوباره...

صبر

2011-08-02T22:31:00.001+04:30

صبر کردن یکی از سخت ترین کارها است. یعنی اینکه شما وقتی میخواید یه چیزی رو باید به خودتون بگید که الان نمیشه، بزار برای بعد. هر کسی نمیتونه صبر کنه. صبر کردن در برابر دشمن و دشنام مثل یه جور شکنجه است. مثل مرگ تدریجیه. اما رسیدن به خواسته پس از صبر مثل تولد دوباره. لذت بخش و شیرین. چرا دارم این ها رو میگم؟
دارم به ارشد گرفتن فکر میکنم. به رفتن یا نرفتن. صبر کردن یا نکردن...
هر چقدر تصمیم بزرگ تر باشه، نفسی که از ادم حبس میکنه هم بیشتر میشه!

تدریس

2011-07-26T08:54:00.000+04:30

اول از همه باید اشاره کنم که از وقتی که یادم میاد درس دادن و تدریس رو دوست داشتم. موضوع هم مهم نبود، از چگونگی روشن کردن کامپیوتر تا توضیح فرق سیستم عامل های iOS و Android. همیشه دوست داشتم اگه چیزی رو بلدم به بقیه هم بگم تا اون ها هم لذت دونستش رو بچشند. این حس بود و بود و جسته و گریخته در مراحل مختلف فرصت میشد که یه جوری ظهور کنه. کلاس دیسکاشن در دانشگاه، تدریس خصوصی کامپیوتر به چند نفر، تدریس زبان انگلیسی در خونه به خواهر و برادرم، همگی فرصت هایی بودند که یه جوری این حس اقناء بشه اما همیشه تدریس کلاسی یه کشش دیگه ای برام داشت و دوست داشتم اون رو هم بچشم و تابستون امسال به خوبی خوشی تونستم تدریس در موسسات رو هم امتحان کنم. اول از همه باید بگم که اصلا پولی که میدند وسوسه کننده نیست! ولی حسی که آدم از این ور صندلی برو اون جلو چیزیه که خیلی وقت بود دوست داشتم امتحان کنم... . ولی یه چیزی هم بگم، اصلا به اون آسونی که فکر میکردم نیست ولی امیدوارم از پسش بر میام. برام دعا کنید.

Thirty four Days after...

2011-07-25T11:42:00.000+04:30

دقیقا 34 روز پیش آخرین مطلبم رو در این وبلاگ پست کردم.تو این مدت چیزهای زیادی اتفاق افتادند. پروژه لیسناس ام رو دادم، تدریس در یه موسسه رو شروع کردم، چند تا دوره آموزشی خاص رو دارم می گذرونم و ... . اما به طرز عجیبی احساس عدم رضایت میکنم. یعنی همه این کارها نتونسته یه رضایت درونی حداقلی هم تو من ایجاد کنه. مشکل چیه؟ خودم هم نمی دونم! داشتم دیشب فکر میکردم که قبلا چه کارهایی میکردم که الان نمیکنم، شاید انجام دوباره اون ها بتونه حالم رو بهتر کنه. یکیش همین وبلاگ نویسی بود. پس از این به بعد بیشتر باید بنویسم. یکی دیگش گیتار. راستش چند وتیه دیگه گیتار دست نگرفتم. تصمیم گرفتم از امروز هم گیتار رو بگیرم و هم در اولین فرصت کلاس ام رو ادامه بدم. تا ببینم چی میشه....

دیشب ماه گرفت!

2011-06-16T11:48:00.002+04:30

یکی از چیزهایی که میتونه زندگی رو از این سیر ملال آورش در بیاره اتفاقات طبیعیه. یه زلزله کار درست، یا یه سونامی حسابی قشنگ میتونه زندگی آدم رو یه تکون با حال بده یا قشنگ برات بشوره. اما با در نظر گرفتن موقعیت جغرافیایی محل زندگی ما، نمیشه هیچ کدوم از این انتظارات رو داشت. پس باید به خسوف و کسوف بسنده کرد. من هم خراب این جور Event های طبیعی! خداییش میخواستم برم وسط بیابون های اطراف و ساعت ها به آسمون خیره بشم تا زمین از روی ماه بلند بشه، اما به دلایلی که در این مقال نمیگنجد برنامش جور نشد. خلاصه با یه گوشی که یادگاری دوران جوانیه و مجهز به 3.2 مگا پیکسل قدرته یه عکس گرفتم برای آیندگان و بعد هم یه بوس برای ماه فرستادم و ما رو به خیر و شما رو به سلامت.

کجاست؟وحشت - شهوت

2011-06-02T23:16:00.000+04:30

تا حالا فکر کردید که زندگی در دنیای سه بعدی راحت تره یا دو بعدی؟یک بعدی چه طور؟
این مقدمه بی ربط رو ول میکنیم و میریم سر مطلبی که هیچ اصلی نداره!
زندگی پر از آموختنه
آموختن نا آموختنی ها
چیزهایی که یک ثانیه بودنش رو قبول نداری و لحظه ای بعد ایمان میاری
جواب زیاد دارم
سرم پر از صحبت های صدمن و یه غازه
کجاست سوال درست؟
خدا رو به این آشفته بازار راه دادی؟
فریاد بنفش به سیاه منتهی میشه یا سفید؟
راه شرق کجاست؟
نکنه که غرب اشتباه میکنه؟
به من آدم نشان بده
حیوان ام آرزو است
به کجا چنین شتابان زیاد شنیده ام
کجاست ره نما؟
گریه یا گربه؟ فرق یک نقطه
یک .
چرا این قدر بین نشستن و خوابیدن فرق می زاریم؟
شاید از اون چهار چوب چوبی می ترسیم
ترس؟
ما فرزند وحشت ایم
وحشت؟
ما زایده شهوت ایم
بزار بیاد
بزارید بیاد
من نمی رم باهاش
به کجا چنین شتابان؟
چرا هیچ کس از اون نمی پرسه؟
کاغذ
سفید
باکره
بهش تجاوز نکنید
خونیش نکنید
سیاه میشه
مرگ برادر مرگ
نتیجه همون چهار چوب چوبی
دیدنی نیست
فریاد نکش
درد داره
فریاد نکش

چشم در برابر چشم

2011-05-16T13:30:00.001+04:30

شاید ضرب المثل معروف "چشم در برابر چشم" هیچ وقت به اندازه امروز درباره یه موردی صدق نکرده باشه. همه ما داستان مجید و آمنه رو می دونیم. عشق یه طرفه، نادانی پسر، سنگ دلی دختر، انتقام. این ها اتفاقات روزمره اکثر ما شده. راحت دل باختن و راحت دل شکستن برای اکثر هم سن های من یه سریال دنباله داره. بعضی وقت ها نقش اولش رو خودمون بازی می کنیم و بعضی وقت ها هم نقش مکمل. ولی بیشتر مواقع نقش سیاهی لشکر رو داریم. مثل داستان آمنه و مجید. نمی خوام در مورد اینکه آمنه باید قصاص کنه یا نه حرف بزنم. این قدر در این مورد بحث شده که فکر نکنم نکته ای نگفته مونده باشه. همه ژورنالیسته ها، وبلاگ نویس ها، فیسبوکی ها و ... در قالب این نقش اول و دوم رفتند و تمام سناریوها رو بازی کردند. اگه من جای آمنه بودم چه کار می کردم نقل محافل بسیاره. اما، اما کم تر در مورد خودمون حرف زدیم و نوشتیم. در مورد سیاهی لشکر. جامعه ما واقعا به چه سمتی داره میره؟ این همه نفرت، این همه حس انتقام از کجا داره نشأت می گیره؟ یادم میاد چند سال قبل تو یه کشور اروپایی یه جنجال رسانه ای در حد بین المللی در پی یه حادثه شکل میگیره. پدر یه دختر اون رو به سال ها در زیر زمین خونه حبس می کنه و در طی این سال ها بارها تحت شکنجه و تجاوز قرار می ده. وقتی که دختر طی یک فرصت فرار می کنه، پیرمرد خودکشی میکنه و به زندگیش پایان می ده. یادم می یاد تو یه جایی می خوندم که از دختر که تحت روان درمانی به خاطر سال ها فشار و آزار بوده می پرسند که چه حسی نسبت به مرگ پدرت داری جواب میده راضی به مرگش نبودم...

نگاهی به آخرین شوو لیدی گاگا: جوداس (Lady GaGa - Judas)

2011-05-06T22:41:00.001+04:30

در مورد لیدی گاگا، این خواننده پاپ، به دلیل سبک کار، نوع پوشش و مفهیمی که بیان میکنه، زیاد گفته و نوشته میشه. آخرین موزیک ویدئوی لیدی گاگا با نام Judas، کم تز از 24 ساعت قبل منتشر شد و باعث بحث های زیادی در اولین 24 ساعت انتشارش شد، به طوری که دو ساعت قبل در سایت روزنامه واشنگتن پست یه مقاله تحلیلی در موردش درج شد. و دلیل جنجال افرینی مضاعف آخرین کار گاگا ورود به مسئله حساس و مناقشه برانگیز دین هست. باور کردنش سخته که هنر موزیک پاپ بیاد و خودش را در جایگاهی ببینه که دین رو تفسیر کنه و از دریچه خودش به واقعیت مذهب نگاه کنه. در صورتی که برای قرن ها برعکس بوده. این موضوع باعث شده بود که حتی قبل از منتشر شدن ویدئو طرح موضوع این موزیک بسیاری از مذهبیون رو در آمریکا آشفته کنه.
لیدی گاگا در این موزیک در قامت مریم مجدلیه به میانه آخرین اتفاقات زندگی مسیح میره و به مثلث مسیح، یهودا و مریم مجدلیه اشاره میکنه. مجدلیه مسیح رو دوست داره ولی از یهودا متنفر نیست. به مسیح ایمان داره، اما از بوسه یهودا هم آشفته نمیشه...
این شوو که به نظر من باید به عنوان یک فیلم کوتاه نگاه بشه شامل اشارات و کنایه های بسیارکاتولیکی هست، از تاج خار بر سر مسیح، تا پاشویه به دست مریم مجدلیه.

پ ن: متن شعر و موزیک ویدئو در پایان اضافه می کنم تا خودتون در مورد این کار نظر بدید.

Lady GaGa - Judas Lyrics:

Oh-oh-oh-ohoo
I'm in love with Juda-as, Juda-as

Oh-oh-oh-ohoo
I'm in love with Juda-as, Juda-as

Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas GaGa
Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas GaGa

[Lady Gaga - Verse 1]
When he comes to me, I am ready
I'll wash his feet with my hair if he needs
Forgive him when his tongue lies through his brain
Even after three times, he betrays me

I'll bring him down, bring him down, down
A king with no crown, king with no crown

[Chorus]
I'm just a Holy fool, oh baby he's so cruel
But I'm still in love with Judas, baby
I'm just a Holy fool, oh baby he's so cruel
But I'm still in love with Judas, baby

Oh-oh-oh-ohoo
I'm in love with Juda-as, Juda-as

Oh-oh-oh-ohoo
I'm in love with Juda-as, Juda-as

Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas GaGa

[Lady Gaga - Verse 2]
I couldn't love a man so purely
Even darkness forgave his crooked way
I've learned love is like a brick, you can
Build a house or sink a dead body
I'll bring him down, bring him down, down
A king with no crown, king with no crown

[Chorus]
I'm just a Holy fool, oh baby he's so cruel

But I'm still in love with Judas, baby
I'm just a Holy fool, oh baby he's so cruel
But I'm still in love with Judas, baby

Oh-oh-oh-ohoo
I'm in love with Juda-as, Juda-as

Oh-oh-oh-ohoo
I'm in love with Juda-as, Juda-as

EW

[Bridge]
In the most Biblical sense,
I am beyond repentance
Fame hooker, prostitute wench, vomits her mind
But in the cultural sense
I just speak in future tense
Judas kiss me if offensed,
Or wear ear condom next time

I wanna love you,
But something's pulling me away from you
Jesus is my virtue,
Judas is the demon I cling to
I cling to

[Chorus]
I'm just a Holy fool, oh baby he's so cruel
But I'm still in love with Judas, baby
I'm just a Holy fool, oh baby he's so cruel
But I'm still in love with Judas, baby

Oh-oh-oh-ohoo
I'm in love with Juda-as, Juda-as

Oh-oh-oh-ohoo
I'm in love with Juda-as, Juda-as

Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas GAGA

وقتی همه تخم مرغ ها رو توی یه سبد نمی زاری

2011-05-04T19:59:00.000+04:30

به نظر من اینکه آدم خودش رو بیش از حد به یه سرویس یا چیز مشخص وابسته کنه کار درستی نیست. مثلا همه دارند تو ایران از فیسبوک استفاده می کنند. من هم یکیشون ام. اما اگه یه روزی مارک زوکربرگ دلش خواست فیسبوک رو خاموش کنه (!) چی کار باید بکنیم؟ یا اصلا یه چیز دیگه، چرا شبکه های اجتماعی دیگه رو امتحان نکنیم؟ یکی از شبکه هایی که من قبل از فیسبوک، چند سال قبل عضوش شدم My Space هست. راستش اون وقت ها My Space از فیسبوک معروف تر بود و اعضاش هم بیشتر بود. اما در همیشه روی یک پاشنه نمی چرخه. راستش فیسبوک راحت تره و دوست داشتنی تر. از همون اولش هم همین طور بود. اما مای اسپیس یه جورایی یه جایی بود که آدم دوست داشت تجربه اش کنه، باهاش آشنا بشه. اما اینکه هر روز بخوای بهش سر بزنی چیز دل خواهی نبود. شاید به همین دلیل بود که من هم مثل خیلی های دیگه فیسبوک رو به مای اسپیس ترجیه دادم. اما تازگی ها یه رجعتی کردم به مای اسپیس و فیسبوک رو به My Space لینک کردم و سعی می کنم وابستگی ام رو به فیسبوک کم کنم. یه سر به پروفایل ام در مای اسپیس بزنید. جای بدی نیست...
:)

‏‫پروفایل من در myspace
پروفایل من در facebook

داستانی برای گفتن

2011-05-02T22:44:00.000+04:30

باید اعتراف کنم که همه زندگی آدم پره از داستان های گفته و نگفته. البته برای من 99.99% اش نگفته باقی می مونه. البته نگفتنش نه از ترسه و نه از اینکه ندونم چه طوری بگم. بلکه بعضی هاش اینقدر با زندگی اطرافیان ام گره خورده که از عواقبش و تاثیراتی که ممکنه روی زندگیشون بزاره می ترسم. مثلا فکرش رو بکن یه چیزی در مورد یه کسی می دونی که نباید بدونی. اگه بدونی اون کس در مورد تو چی به یکی دیگه گفته و چه جوری برات داره شایعه درست میکنه چی کار می کنی؟ من از اون آدم هایی هستم که نه تنها به روش نمی یارم بلکه یه جور هایی یه لبخند شیطنت امیز هم روی لب هام نقش می بنده. از اون لبخندهای با حال! برام جالبه که چقدر میشه چشم ها رو بست. چشم های نیمه بسته باز!

زندگی کردن یعنی چی؟

2011-04-30T20:31:00.000+04:30

جواب این سوال به اندازه جمعیت کره زمین متفاوته. زندگی کردن یه تعریف واحد نمیتونه داشته باشه. اگه داشت که زندگی هامون این قدر متفاوت نمیشد. راستش این تفاوت ها به نظر من خیلی هم بد نیست و یه جورایی ازش حمایت هم میکنم. آدم ها با بینش های مختلف و یکتا به دنیا می یاند و تا آخر زندگیشون هم با اون یگانه بینش باقی نمی مونند و بارها مسیر زندگیشون و راهی که دارند طی میکنند رو عوض می کنند. شاید بعضی ها پیدا بشند و این رو بد و مضر بدونند، ولی من جزوشون نیستم. من اشتباه کردن رو خیلی بد هم نمیدونم. اگه اشتباه وجود نداشت، درست بی معنی بود. خیلی از بزرگ ترین دست آورد های زندگی هر انسانی از درس هایی که از اشتباهات زندگیش گرفته سرچشمه می گیره. تنها چیز نگران کننده اینه که کی از این اشتباهات درس می گیریم؟ چرا بعضی وقت ها شهامت نداریم که اشتباهی رو اشتباه بدونیم؟ و چرا درس نمی گیریم؟

سلام 90

2011-04-22T09:29:00.000+04:30

سلام
بعد از 38 روز سکوت می نویسم. سکوتی که البته نه از نداشتن حرف بود و نه از سر بی علاقگی. شاید یه کمش سرخوردگی از مسدود شدن وبلاگم بود توسط مخابرات. اون هم در حالی که در سایت ساماندهی ثبتش کرده بودم و در کنارش جواب نه چندان جالب عمو فیلترچی هم در پی تماس باهاشون مزید بر علت شد تا در این مدت یه کم به پروفایل فیسبوک ام پناه ببرم و اون طرف ها گرد و خاک به پا کنم :)
در هر حال باید اعتراف کنم که نوشتن رودوست دارم و در حقیقت آپدیت کردن استوس فیسبوک به هیچ وجه این غریزه رو ارضاع نمیکنه. پس می نویسم دوباره. دوباره و دوباره و دوباره.

پ ن: اگه می خواید بدونید دارم اون طرف ها چه کار میکنم یه سری بهم بزنید.

دلم...

2011-03-15T19:05:00.002+03:30

دلم از خیلی چیز ها می سوزه
چیزهایی که باور کردنی نیست
چیزهایی که در همین نزدیکی اتفاق می افته
دروغ هایی که شنیدنی است
راست هایی که گفتنی نیست
...دلم برای خودم می سوزه

اسکار Oscar 2011

2011-03-05T21:58:00.000+03:30

اسکار 2011 - شما دعوت شدید!

اول از همه باید اعتراف کنم که حس خوبیه که آدم خودش را در یه رویداد فرهنگی - سینمایی جهانی مثل اسکار سهیم بدونه و بیاد تو وبلاگش در موردش بنویسه. دوم اینکه حس بهتریه که این قدر تکنولوژی پیشرفت کرده که در کم تر از 24 ساعت از پخش یک چنین رویدادی بشه اونو کامل دانلود کرد و نشست با دل سیر هر چقدر بخوای نگاه کنی! (مخصوصا قسمت های باحالش) در واقع این آغاز یه عصر جدیده. عصری که نمی شه مرز ها رو بست و نمی شه جلوی چشم ها رو گرفت. فقط کاش می تونستم همون شب شبکه ای رو که به صورت زنده اسکار رو پخش کنه پیدا کنم و همون شب نگاه می کردم. در هر حال...

اسکار امسال نسبت به مراسم اسکار پارسال مجلل تر به نظرم رسید. اما از میزبان های پارسال بیشتر خوشم اومد. فیلم های امسال قشنگ تر بودند. می دونید که مهم ترین جایزه رو که فیلم برتر بود را دادند به سخنرانی پادشاه. متاسفانه هنوز نتونستم فیلم را ببینم. بنابراین نمی تونم هنوز در مورد جایزه اضهار نظر کنم اما از بین سه نامزد دیگه ای که دیده بودم (Inception, 127 hours, Social Network) حتما جایزه رو می دادم به سر آغاز (Inception). از قسمتی که از کرک داگلاس، اسطوره زنده سینما، برای معرفی برنده برنده بازیگر نقش مکمل دعوت کردند به صحنه بیاد خیلی خوشم اومد. کرک داگلاس ثابت کرد که دود از کنده بلند میشه!

نقد انیمیشن دیو و دلبر (beauty and beast)

2011-03-04T10:14:00.000+03:30

یکی از زیبا ترین پستر های "دیو و دلبر"

فیلم انیمیشنی Beauty & The Beast که در ایران با عنوان های دیو ودلبر یا زیبا و دیو شناخته می شه محصول 1991 از شرکت والت دیزنی ایالات متحده است. این انیمیشن 1 ساعت و بیست دقیقه ای که پر از آهنگ های شاد و موزیکال هست داستان یه پرنسی را نقل می کنه که به دلیل دل بی عشقش مورد طلسم یه ساحره قرار می گیره و برای شکستن طلسم باید عاشق بشه و یه کسی هم عاشق اون. داستان قشنگه و شخصیت ها خوب جا افتادند. مخصوصا از ساعت و شمعدونی سخنگو تو قصه خیلی خوشم اومد. اما به نظرم می شه بیشتر از این ها داستان را طولانی کرد و یه کم حس می شد که قصه سر هم بندی شده. ام باز هم دیدنش را به همه دوستان توصیه می کنم. مخصوصا که تو ایران کارتون دیو و دلبر خیلی مشحوره و حیفه که ندیده بزاریدش. خدا رو چه دید، شاید یه روزی دیدنش به درد خورد!
صفحه انیمیشن دیو و دلبر در فیسبوک
لینک دانلود انیمیشن دیو و دلبر با حجم 300 مگابایت در قسمت نظرات موجود است.

بعد از فیلتر شدن

2011-02-22T22:30:00.000+03:30

راستش باید اعتراف کنم بعد از فیلتر شدن وبلاگم یه کم ناراحت شدم و تو این دو هفته یه جورایی دچار سکوت مجازی شده بودم. البته تو گودر و فیسبوک حظورم به هیچ وجه کم رنگ نشده. اما ننوشتم. راستش یه جورایی از دست خودم هم ناراحت بودم. چرا؟ چون از دست خودم عصبانی بودم. من می دونستم دیر یا زود وبلاگم مسدود می شه و همیشه در طی این دو - سه سال خودم را برای یه همچین چیزی آماده کرده بودم، اما مثل اینکه کافی نبوده. در هر حال اتفاقیه که افتاده و اصلا جای نگرانی نیست. قدم بعدی حتما اینه که بیاند دنبال خودم. باید از این به بعد برای این خودم را آماده کنم.
:)
راستش یه زنگی هم به عمو فیلترچی زدم و باهاش یه صحبت در فضای صمیمانه داشتم که انشاالله در آینده به سخنان رد و بدل شده را به نظم می کشم و اینجا نقل می کنم.

فیلتر شدیم

2011-02-10T10:45:00.000+03:30

مثل اینکه تمام وبلاگ های سرویس blogger که با آدرس blogspot.com هست یک جا فیلتر شدند. فعلا وزارت ارشاد هم هیچ جوابی نمی ده و کلا اظهار بی اطلاعی می کنه. امیدوارم هر چه زودتر این محدودیت لغو بشه. چون من تمام وبلاگ ها که اکثرا هم علمی و اجتماعی هستند روی سرویس blogger هست و یک جا دسترسی به همشون از داخل ایران ناممکن شده!
متالورژیست
عکاس خونه
علم فا
پرشیا IT
گروه سیبا
و همین وبلاگ که نوشته های شخصیم رو می نویسم!

نقد انیمیشن درهم پیچیده- راپانزل (Tangled)

2011-02-09T16:07:00.000+03:30

راپانزل 2010

اول از همه اعتراف می کنم که هنوز از فیلم سینمایی های انیمشنی خوشم می یاد و کودک درونم ذوق می کنه. داستان های پریان که آخرش پرنس و پرنسس به هم می رسند (البته با صحنه های بالای 18 سال) حس خوبی بهم می ده (البته نه از اون حس ها). شاید بعضی حس ها در آدم هیچ وقت عوض نمی شند و هیچ وقت تغییر نمی کنند. انیمیشن Tangled که به فارسی ترجمه می شه "در هم پیچیده" ولی من این فیلم را تحت عنوان "راپانزل" معرفی کردم یکی از این همین داستان های Happy end هست. داستان راپانزل رو حتما شنیدید. دختری با موهای بلند که در برجی بلند بدون در ورودی توسط ساحره ای اسیر شده و توسط اون مورد سوء استفاده و اغفال قرار می گیره. حالا کل این داستان رو فراموش کنید و بدون پیش ضمینه ای بیایید و این فیلم رو ببینید. Tangled با همون شخصیت ها یه داستان جدید نقل می کنه. داستانی زیبا و دوست داشتنی و تو دل برو. از آهنگ های موزیکال و حرکات موزون شخصیت های کارتونی خوشم اومد. اشعار زیبا بود و به داستان می اومد. یه جاهایی من هم با راپانزل همراهی کردم و یه تکونی به خودم دادم (البته از نوع شرعیش). البته حیف که زیاد نمی شه پشت میز PC حرکات چشم نواز خلق کرد چون ممکنه سرت گیج بره یهو با ملاج بری تو مونیتور. پس شما سعی کنید با آرامش به دیدن این انیمیشن همت گذارید!

راپانزل خانم

رتبه بندی

اولین ویدئو بلاگ من

2011-02-07T18:14:00.002+03:30

این اولین ویدئو بلاگ منه که شنبه 16 بهمن 89 در کنار زاینده رود آماده کردم
کیفیت تصویر و صداش خیلی پایینه
اما فکر کنم برای شروع خوب باشه

پ ن: اما برای دیدن اون باید برید به یوتیوب

حرف های خصوصی، اس ام اس های شخصی

2011-02-06T21:08:00.001+03:30

بعضی وقت ها آدم یه چیزهایی رو می بینه و می فهمه که شاید ندونستنش بهتر باشه. بعضی وقت ها از سر اتفاق چیزهایی رو کشف می کنه که بعدا پشیمون میشه. همیشه دونستن همه چیز خوب نیست، مخصوصا در روابط بین انسان ها. بعضی وقت ها دلم به درد می یاد که نمی تونم خیلی حرف ها رو صادقانه بزنم. حقیقت وقایع رو نقل کنم و نظر واقعیم رو بگم. می ترسم نقاب از چهره بردارم. مجبور می شم در پوشش لودگی به موضوع نزدیک بشم و دعا کنم برای که طرف در حد شرلوک هلمز دقیق باشه. زهی خیال باطل. کاش می شد حقیقت رو وسط شهر داد کشید...

پ ن: حالا خوبه این وبلاگ رو دارم. وگرنه معلوم نبود باید به کدوم بیابون سر می گذاشتم!

داستان یه گل سرخ (قسمت اول)

2011-02-04T00:17:00.000+03:30

یه گل سرخ، تنهای تنها در باغچه نشسته بود. به ابرهای آسمان نگاه می کرد. باد گونه اش را نوازش می کرد و آغوش خاک به گرمی فشارش می داد. چیزی زیبا تر از این و لحظاتی قشنگ تر از این رو نمی تونست از خدا بخواد. هر از چند گاهی به سرش رو بر می گردوند و به گل اطلسی نگاهی می انداخت. ولی باز هم توجه اش به آسمان و اشکال زیبای ابرها جلب می شد. صدای آب از حوض کوچک وسط حیات می اومد. هیچ چی بیشتر از این صدا بهش آرامش نمی داد. مثل یه جور لالایی بود براش. هر از چند گاهی گنجشک ها رو می دید که بین شاخه های درخت صنور کنار دیوار بازی کنان جیک جیک می کردند. گل سرخ دوست داشت که بازی هاشون را تماشا کنه، اما امروز نه. امروز گل سرخ حس تازه ای داشت. حسی که از وقتی که غنچه ای بود تا حالا تجربه نکرده بود. گل سرخ باز هم به اطلسی نگاه کرد.... (ادامه دارد)

نقدی بر فیلم 127 ساعت (127 hours)

2011-02-02T13:55:00.001+03:30

پوستر فیلم 127 ساعت

فیلم 127 ساعت از اون فیلم ها است که آدم هی خودش را با نقش اول داستان مقایسه می کنه. از خودش می پرسه که اگه من جای اون بودم چی کار می کردم؟ این فیلم که محصول سال 2010 هست بر اساس یک اتفاق واقعی که در سال 2003 برای ارون رالستون (Aron Ralston) افتاده ساخته شده. ارون در یکی از صخره نوردی هایی که تهایی انجام می ده به یک سخره گیر می کنه و 127 ساعت برای رهایی هر کاری که می تونه انجام می ده. تا دست آخر برای فرار دست به کاری می زنه که تصورش برای منی که نود درصد عمر ام را پشت کامپیوتر گذروندم سخته! فیلم از کشاکش انسان در لحظات آخر حکایت می کنه و اینکه آدم اگه مجبور بشه واقعا کاری ازش بر می یاد. باید اعتراف کنم که از همون اول حدس می زدم که ارون برای فرار چه کار باید بکنه ولی باورم نمی شد و به عنوان اعتراف دوم هم باید بگم که نتونستم فیلم را یه ضرب ببینم و سه مرحله ای دیدم! بازی جیمز فرانکو در نقش ارون عالی بود و فیلم خیلی شسته رفته می ره سر اصل مطلب، داستانش را می گه و خلاص. شاید یکی از خوبی های این فیلم این بود که زیاد به حاشیه ها نمی پردازه. دیدن فیلم را به بالای 18 سال توصیه می کنم. (البته برای صحنه های خونیش)

ارون رالستون واقعی

پ ن: یه چیزی که توجه ام را جلب کرد این بود که در مورد ارون رالستون هیچ مدخلی در ویکی پدیای فارسی نبود. جدا باید چگونگی اضافه کردن مطلب تو ویکیپدیا را یاد بگیرم تا خودم این چیز ها رو اضافه کنم.

سریال تلویزیونی زن (Zen)

2011-01-31T21:16:00.000+03:30

سریال زن Zen

بعضی وقت ها هست که نشستی و از خودت می پرسی که اگه یه رمان در ژانرپلیسی - درام داشته باشی و بخوای ازش یه سریال درست کنی چی ازش در می یاد؟ خوش بختانه استعمار پیر بی بی سی به این سوال جواب داده و سریال زن (Zen) را تحویل جامعه داده. این سریال که در ایتالیا فیلم برداری شده و توسط افراد مختلف کارگردانی، از سال 2011 از شبکه اول BBC شروع به پخش شده و تا حالا که من دارم این نقد رو می نویسم سه قسمتش پخش شده. اولین چیزی که با دیدن این فیلم نظرم رو جلب کرد این بود که چرا این قدر این فیلم فضای سنگینی داره؟ اکثرا آدم وقتی می شینه پا یه فیلم پلیسی، یه دفتر کار پر رفت و آمد به ذهنش می یاد و یه دوجین جسد بی صاحب. اما تو سریال زن از این خبر ها نیست. یه کارآگاه به نام اورلیو زن (Aurelio Zen) تو یه دفتر که این قدر تاریکه که نمی شد دید روی دیوار هاش تابلو یا چیزی هست یا نه، نشسته و بعد با یه تلفن که بهش می شه، شال و کلاه می کنه می ره برای پیدا کردن شواهد. صحنه های اکشنش کم بود و دیالوگ هاش طولانی. کلا چیز دندون گیری نبود، ولی از بازی بازیگر نقش اولش یعنی روفوس سول (Rufus Sewell) بدم نیومد. نقش مقابل زنش هم خوش قیافه بود. ولی لهجه افتضاحی داشت. هر قسمتش هم حدود یک ساعت و نیمه که تا حالا سریالی ندیده بودم که این قدر طولانی باشه.

نقدی بر فیلم توریست - گردشگر ( Tourist)

2011-01-30T22:00:00.002+03:30

پوستر اصلی فیلم توریست 2010

اول از همه بگم که تا یه ربع آخر فیلم توریست ( Tourist) داستان به نظرم خیلی سر راست و ساده اومد، اما آخرش از اون اتفاق هایی می افته که اگه بگم کل داستان براتون بی مزه می شه. داستان قراره یه جورایی ماجرایی - جاسوسی باشه اما من که قبول ندارم چون بیشتر داستان دور زیبایی نقش اول زن فیلم، جناب سرکار علیه آنجلینا جولی و ... ایشون می گذره. مثل اینکه از اول فیلم به تمام هنرپیشه های مرد (و حتی زن) گفته بودند که هر وقت ایشون وارد یه جایی می شند برگردید و به ایشون یه نگاه خریدارانه بکنید. البته من هر چی نگاه کردم (البته به چشم یه منتقد سینمایی) دلیل این مسائل رو ندیدم ولی در هر حال هم خانوم جولی و هم هالیود باید نون دربیارند دیگه. بازی جانی دپ خوب بود یا حداقل من خوشم اومده بود. اما در مورد آنجلینا جولی هم باید همین حرف رو با درجه کم تری بگم.
این فیلم از حد یه فیلم سرگرم کننده و جایی برای مواجهه دو بازیگر معروف حال حاضر جهان، یعنی دپ و جولی بالاتر نمی ره و از اول هم قرار بوده که محل در آمد زاییش از جیب طرفداران این دو سوپر استار باشه. البته باید بگم که زیاد هم از دیدن فیلم پشیمون نیستم اما همیشه دیدن این جور فیلم هایی سینمایی منو یه کم نا امید می کنه!

پ ن: نمی دونم جانی دپ عزیز که این وبلاگ رو میخونی یا نه، اما اگه می خونی می خواستم بگم که طرفدارانت بیشتر از این ازت انتظار دارند. نقش هات رو تو رو خدا با دقت بیشتری انتخاب کن. دمت گرم. بای.

پ ن 2: مجله دنیای تصویر در شماره این ماه اش از یکی از عکس های جانی دپ در این فیلم به عنوان عکس جلد استفاده کرده بود. هر چی گشتم نتونستم یکیش را برای انتشار پیدا کنم.

نقد فیلم شبکه اجتماعی (The Social Network)

2011-01-27T20:38:00.002+03:30

شبکه اجتماعی 2010

اول از همه باید بگم که من اولین بار حدود یک سال و نیم قبل شنیدم که دیوید فینچر تصمیم گرفته در مورد فیسبوک یه فیلم بسازه اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که حتما یه فیلم تبلیغاتیه که قراره توش از فیسبوک تعریف بشه. اما این فکر با اون چیزی که از دیوید فینچر در ذهن داشتم نمی خوند. فینچر یه کارگردان شناخته شده و مطرح بین المللیه که غیر ممکنه فیلم سفارشی بسازه. برای همین خیلی منتظر بودم که ببینم فینچر با یه عنوان شناخته شده چی کار می کنه. انتظاری که می ارزید. فیلم شبکه اجتماعی که بر اساس داستان چگونگی تاسیس فیسبوک توسط مارک زوکربرگ ساخته شده به هیچ وجه یه فیلم تبلیغاتی نیست. بلکه بر عکس.

فیلم واقعا دیدنیه. داستان دل نشینه و جذابه حتی برای کسی مثل من که داستان رو از قبل می دونست. بازی های بازیگران عالیه و جالبه که فینچر تونسته برای هر نقش یه بازیگر شبیه خود افراد پیدا کنه. البته من این فیلم را بدون زیر نویس دیدم و همه مکالمات متوجه نشدم برای همین فکر می کنم نیازه یه بار دیگه این فیلم را با زیر نویس ببینم.

شاید شنیدید که این فیلم جایزه گلدن گلوب رو برنده شده. با اینکه معتقدم واقعا فیلم شبکه اجتماعی فیلم عالیه ولی هنوز هم از سرآغاز (Inception) دفاع می کنم و فکر می کنم حقش رو خوردند.

پ ن: از این به بعد می خوام نقد فیلم ها و سریال هایی که می بینم را بنویسم. شاید این جوری من هم سردبیری چیزی بشم. :)

پ ن ۲: این پست را از سیستم عامل اوبنتو نوشتم. همین طوری گفتم.

دختر دست فروش مترو، من و یک دنیا حرف

2011-01-27T14:39:00.000+03:30

نمی دونم از چه زاویه ای به این موضوع نگاه کنم بهتره. اینکه یه دختر دست فروش شروع کرده به وبلاگ نویسی و داره روزمرگی هاش و احساساتش می نویسه اینقدر بدیع و چشم نوازه که آدم دوست داره ساعت ها تو ذهنش باهاش بازی کنه. داستان از این قراره که یه دست فروش نوجوان که در مترو تهران روسری و شال می فروشه شروع کرده به نوشتن، و این قدر شهامت داشته که این نوشته ها رو با دنیا تقسیم کنه. راستش اول از همه به نظرم می یاد که این معجزه اینترنت و دموکراسیه مجازیه که این طور به همه امکان انتشار دنیای شخصیشون را می ده. شاید اگر قبل از این دختر می رفت و می خواست نوشته هاش رو تو مجله یا روزنامه ای چاپ کنند حتی از در هم نمی زاشتند بیاد تو، اما حالا ایشون یه وبلا گ داره با روزی بیش از 400 خواننده! از طرف دیگه این یه موقعیت برای ما هایی که می خواهیم دنیا رو از دریچه جدید حقیقت ببینیم. برای این میگم جدید، چون قبل از این رنسانس مجازی دنیامون از نوک بینیمون اون طرف تر نمی رفت. دیگه خیلی منت می زاشتیم سر دنیا و انسانیت و حقوق بشر سعی می کردیم زیاد به همکلاسیمون گیر ندیم اما حالا این امکان را داریم که به راحتی از احوالات یه دختر تنها آگاه بشیم (البته در همین حد که وبلاگش رو بخونیم و سعی کنیم حسش رو درک کنیم هم خوبه، کمک کردن پیش کش).
بیشتر هم می شه نوشت و نقد کرد و به خودمون و زندگی ملال آورمون تیکه انداخت اما بهتره به جای این جفنگ بازی ها بریم و از اونچه که در ذهن یه دستفروش مترو می گذره آگاه بشیم.
برای رفتن به وبلاگ "یادداشت های دختر دستفروش مترو" روی اینجا کلیک کنید.

این مافیای لعنتی

2011-01-24T00:45:00.000+03:30

مافیا یه لغت بسیار آشنا برای ما ایرانی ها است. چه در ادبیات سیاسی ، چه در ادبیات اجتماعی ، چه در ادبیات اقتصادی و حتی در ادبیات زن و شوهری! بعید می دونم که تو خود ایتالیا این قدر که مافیا بر زندگی اجتماعی و شخصی تک تک ما ایرانی ها سایه انداخته وجود داشته باشه. البته این خودش یه جزئی از یه بیماری شایع تر هست که به نام توهم توطئه شناخته میشه، اما باید اعتراف کرد که در هیچ جای این جهان خاکی به اندازه ایران شایع نیست و نکته درد آور ترش اینه که این موضوع بین قشر دانشگاهی و آکادمیک کشور به همون اندازه دیده می شه که در میان عوام. اما چرا؟ چرا ایرانیانی که در هنر و دانش برای خودشون رقیب نمی شناسند این طور از سایه ها و پشت پرده ها می ترسند؟ برای این سوال جواب های زیاد و تئوری های مختلفی پیدا کردم که زیاد با حال و هوای این وبلاگ نمی خوره که بهشون اشاره کنم. فقط می خواستم بگم که این فضای شک و ترس خودش یکی از مهم ترین عومل عقب گرد کشور می تونه باشه و هست و لازمه که این جو شکسته بشه.

2011-01-20T21:48:00.000+03:30

یکی از چیزهایی که به عنوان یه وبلاگ نویس جالبه اینکه آدم می تونه در هر حالی بنویسه، مثل الآن من که نشستم دارم به آهنگ جدید جنیفر لوپز گوش می دم و می نویسم. یه چیز باحال دیگه اش اینکه می تونی از هر چی بنویسی، بدون اینکه نگران عواقبش باشی. فقط نباید یه چیزی بنویسی که بچه ها فردا برات تو دانشگاه حرف در بیارند. (همیشه میشه این جور مطالب رو تو یه وبلاگ به طور ناشناس نوشت یا برای سایت های خاصی ارسال کرد) خلاصه نوشتن بدون اعمال شاقه بهترنی عنوان برای وبلاگ نویسیه. اما این دوره هم یه ماه عسلی داره که دیر یا زود تموم می شه. دوره ای که آدم بعد از یه مدت نوشتن به این نتیجه میرسه که دیگه فقط نوشتن کافی نیست. می خوای قدم بلند تری برداری. می خوای جهان بینی خودت را به دنیا عرضه کنی. می خوای بگی که دنیا از دریچه نگاه تو چه شکلیه. می خوای بگی مدینه فاضله تو کجاست و چه جوری مهندسی شده. خیلی وقته که می خوام این قدم رو بردارم. می خوام صادرات راه بندازم. اون هم در جامعه ای که واردات ارزش داره.سخته. سخته، که آدم حرفش رو تو ایران بزنه.
در هر حال این یه تصمیم کبرا است که من گرفتم. ببینیم چی میشه!

:)

پ ن: نمی دونستم اسم این پست رو چی بزارم.( چند تا نظر داشتم مثل: وبلاگ نویسی با اعمال شاقه، تصمیم کبرا، واردات یا صادرات، مدینه فاضله کجاست؟ و...) برای همین ترجیه دادم چیزی ننویسم.

نقشه

2011-01-13T20:00:00.000+03:30

بعضی وقت ها برنامه ات طبق نقشه پیش نمی ره. بعضی وقت ها کار ها درست انجام نمی شه. بعضی وقت ها پیش بینی هات درست از آب در نمی یاد. اون وقته که شکست بوسه مرگ رو می زنه گوشه لبت! ناجور هم می بوسه. این جور وقت ها نمی تونی هیچ کاری بکنی. باید بزاری کارش رو بکنه. باید قبول کنی که اشتباهاتی داشتی. باید قبول کنی که در بعضی یا اغلب موارد احتیاج به تجدید نظر داری. به این انگلیسی ها می گند moving on!

هنر

2011-01-11T19:35:00.000+03:30

داشتم فکر می کردم در مورد هنر تا حالا تو زندگیم چی کار کردم؟ اصلا هنر و زیبایی (در انواع مختلف) چه نقشی در زندگیم داشته، و یا بهتر من چه نقشی در هنر داشتم. احتیاج به محاسبات پیچیده ریاضی مهندسی(که من هفته دیگه امتحانش را دارم) نداره. جواب صفره. نه من هنری بودم و نه هنر خیلی به من نزدیک شده. البته این چیز اصلا خوبی نیست و می خوام عوضش کنم. به زودی خبر هنری بیشتری از من می شنوید. البته امیدوارم.

پ ن: البته زیادی دارم فروتنی به خرج می دم ها. من هم گیتار می زنم، البته آماتوری. بازیگر تئاتر هم بودم و هر از چند گاهی هم یه چند تا برگه کاغذ سیاه می کنم و خورده کارهای دیگه...

;)

زندگی و مرگ: آلودگی

2011-01-07T21:37:00.000+03:30

هر روزه آدم های زیادی از این دنیا می رند. به دلایل مختلف مانند بیماری، حوادث و غیره. از حق که نگذریم انسان خودش بیشترین نقش را در مرگ خودش داره و ما با آلودگی های زیست محیطی و شیوه های نادرست زندگی زودت خودمون را به جهان باقی می رسونیم. یه جورایی فکر می کنم جدا این مثل معروف "انسان، گرگ انسان است." کاملا داره نمود پیدا می کنه و شاید هیچ زمانی در طول تاریخ بشر این قدر این مثل به واقعیت نزدیک نبوده. چون اون وقت ها بیشتر می خواستند به جنگ و کشت و کشتار اشاره کنند اما امروزه کار از چاقو و توپ و تفنگ گذشته و ما حتی با سوار اتومبیل شدن و رفتن به دانشگاه هم خودمون را به مرگ نزدیک تر می کنیم (به خاطر آلوده کردن هوا) و یا با با گاز زدن همبرگر خودمون را مسموم. عجیبه که آدم فکر کنه با زندگی کردن داره به زندگی خودش پایان می ده!

پ ن: البته آلودگی فقط به محیط زیست محدود نمی شه. یه بار هم براتون در مورد آلودگی شیوه زندگیمون می نویسم (البته خودتون بهتر از من می دونید)

حس

2011-01-03T19:11:00.001+03:30

حس عجیبی است...
که تو را می بینم
که تو را می بویم
که تو را می بوسم
حس عجیبی است که تو را دوست دارم

نوشتن برای شما

2011-01-03T11:33:00.000+03:30

نوشتن تو یه وبلاگ برای کسایی که نمی شناسیشون کار سختیه. مخصوصا اگه با اسم و فامیل واقعیت هم بنویسی. حس عجیبی داره که قابل شرح نیست. اما بعضی وقت ها حس یه مسافر را آدم دارم که در حال سفره، اون هم با یه جمعیت زیاد. اما صورت هیچ کدومشون را نمی بینم. اون ها منو می بینند و می شناسند، اما من نه.
هر روز آمار وبلاگم را نگاه می کنم. چند ده نفر که بعضی هاشون مستقیم می یاند به این وبلاگ که ببینند من چی نوشتم، بعضی ها هم یه چیزی رو در گوگل سرچ می کنند و به اینجا می رسند. نمی دونم در مورد نوشته هام چه حسی پیدا می کنند و در مورد من چی فکر. شاید هم بهتر باشه ندونم. اما بعضی وقت ها یه کم نگران می شم که نکنه این همکلاسی یا این دوست از خوانندگان وبلاگ منه؟ من که این قدر آزاد و صادقانه حرف هام رو می زنم چه فکری را در اون در مورد خودم ایجاد کردم؟

پ ی: بقیه این مطلب به دلیل همین نگرانی حذف می کنم.

سال نوتون مبارک

2010-12-31T21:40:00.000+03:30

Happy 2011

امشب آخرین شب سال 2010 و تا کم تر از چند ساعت دیگه سال 2011 شروع می شه. این جور وقت ها اکثرا ملت غرب می ریزند درباره این فکر می کنند که چی کار کردند وچی کار نکردند. یه جورایی خودشون را در ترازوی کرده ها و نکرده ها قرار می دند. البته امسال می شه یه دهه را مورد بازکاوی قرار داد. البته تو ایران کسی از این قرتی بازی ها خوشش نمی یاد و همه بیشتر حال می کنند که به عشق و حال سال جدید بپردازند. در هر حال سال نو وبا حال تر از اون دهه جدیدی داره شروع می شه. دهه ای پر از ناشناخته ها. امیدوارم به هممون خوش بگذره این سال جدید و دهه پیش رو.

پ ن: جالبه که خیلی از رفیقام نمی دونند. برای یکی از بچه ها اس ام اس فرستادم سال نوت مبارک، جواب داد کدوم سال نو، سه-چهار ماه مونده به عید!

Hello, It is Ubuntu Time, Goodbye windows

2010-12-31T12:17:00.000+03:30

ubuntu Logo

After a long time of using Windows Operating system such as windows 98, windows 2000, Windows XP, Windows Vista &... finally I reached a place to be ready to use something more. I always supported open code software but newer look at them seriously. Now it is The Time to move forward and I migrate to ubuntu. Ubuntu is free, Ubuntu is easy, Ubuntu is beautiful. of course there is a lot to learn about it and make it like home, but it would be fun...

شب و روز

2010-12-29T21:40:00.000+03:30

داستان شب

شب، تنهایی هایم
روز، قصه غصه هایم
و این درو باطل زندگی ام شده است بدون تو....

منبع: پروفایل فیس بوک ام

علم فا: محلی برای به اشتراک گذاشتن دانش و تکنولوژی

2010-12-29T21:18:00.000+03:30

خیلی وقت بود (چند سال!) که دنبال یه وبلاگ خوب برای خوندن مطالب جدید و به روز علمی می گشتم. یه جایی که بشه مطالب جالب علمی را دنبال کرد، بدون هیچ تکلف و دسته بندی عجیب و غریبی. چیز دندون گیری پیدا نکردم. اکثر سایت ها و وبلاگ ها یا خیلی تخصصی و پیچیده بوند یا خیلی به هم ریخته و نامرطب. بیشتر سایت هایی که در ایران در مورد دانش مطلب می زارند بیشتر سعیشون بر کامل و جامع بودنه. هرچی دستشون برسه می زارند روی سایت و من مخاطب باید بگردم که کدومشون برام جالبه. به خودم گفتم که چرا همه باید مثل من دردسر بکشند تا یه مطلب خوب رو بخونند؟ ایده وبلاگ علم فا اینجوری به ذهنم رسید. علم فا یه وبلاگ ساده است که فقط مطالب جالب علمی را از سر تا سر پهنای وب جمع می کنه و با ذکر منبع منتشر. به همین سادگی. امیدوارمن این وبلاگ هم مثل وبلاگ متالورژیست با اقبال مخاطبان فارسی زبان رو به رو بشه.

برای رفتن به علم فا روی اینجا کلیک کنید.
http://elmfa.blogspot.com

فیسبوک

2010-12-27T00:48:00.000+03:30

تازگی ها وقت زیادی تو فیسبوک می گذرونم. البته خودم هم نمیدونم دقیقا دارم چی کار می کنم ولی فکر می کنم دارم از فرجه قبل از امتحاناتم برای کسب تجارب تازه در فیسبوک استفاده می کنم. البته بعیده مطالبی که در فیسبوک باهاشون برخورد می کنم سر جلسه امتحان به کارم بیاد، ولی در هر حال زندگی به روال خودش ادامه می ده، چه در دنیای واقعی، چه در دنیای مجازی. البته اگه واقعیتش رو بخواید فکر نمی کنم فیسبوک زیاد هم نماینده خوبی برای دنیای غیر واقعی باشه ها! فیسبوک برای بعضی ها از دنیای واقعی هم واقعی تره!

پ ن: اگه می خواید پرفایل من رو در فیسبوک ببینید یه سری به اینجا بزنید.

اعتراف تنها ترین سایه

2010-12-26T00:58:00.000+03:30

نوشتن از تو برایم سخت است
همچون اعتراف به جنایت یک محکوم
می دانم که خطا کرده ام
می دانم که گناه کرده ام
می دانم که دوست داشتنت برایم میوه ممنوعه بود
می دانم همه دنیا شاهد آن لحظه بودند
اما، اما جز به بوسیدنت راهی نداشتم
از تنهاترین سایه در دل سیاه ترین شب چه انتظار؟
من به امید نور شب هایم را به شب ها پیوند می دادم
من شکوه نور را در چشم های آفتابی تو دیدم
مرا به جرم امید اعدام می کنید؟
بدانید که اگر هزار بار دیگر هم آن لحظه تکرار شود
برای یک لحظه برای رسیدن به آن لحظه صبر نمی کنم
لحظه عاشقی
لحظه نور
لحظه بوسیدن او

کریسمس مبارک

2010-12-24T20:52:00.001+03:30

بابا نوئل و چند تن از کودکان هدیه بگیر

برای من به عنوان یه جوان ایرانی، کریسمس و دیگر مناسبت های جهانی تا چند سال پیش زیاد مفهوم خاصی نداشت. فقط می دونستم مثالا یه کریسمسی وجود داره و یه بابانوئلی که با ریش سفید و لباس قرمز برای بچه ها کادو و هدیه می یاره. اما چون برای من تا حالا کادو نیورده بود زیاد جدیش نگرفته بودم (البته همین اطلاعات حیاتی رو هم از کارتون ها کسب کرده بودم). اما به یومن جهانی شدن و جنگ نرم و ابزار استکبار جهانی از قبیل ماهواره و اینترنت با این فرد خود فروخته (بابانوئل رو می گم) و بقیه عناصر معلوم الاحال امپریالیست جهانی مثل خرگوش عید پاک هم آشنا شدم. یکی از خوبی های وسایل ارتباطی اینه که مردم رو از آداب و رسوم هم دیگه آشنا می کنه و همین آشنایی و شناخت در درک بهتر همدیگه و ارتباط دوطرفه یاری می رسونه. در هر حال کریسمستون (بدون در نظر گرفتن ملیت و دین و غیره) مبارک.

پ ن: امشب کریسمسه ها!

My life

2010-12-24T07:24:00.000+03:30

sometimes life can be boring, or for no reason you are not in a good mood. In these situation you want to make your self happier. what would you do? What can you do? Watching a movie or listening to relaxation music can be helpful, but what after that? I am searching for a way to spice up my life a little. what do you do when you are bored or sad?

دل تنگی

2010-12-21T21:04:00.000+03:30

بعضی وقت ها دلم تنگ می شه. دست و دلم به هیچی نمی ره، به هیچی. دوست دارم توی تاریکی بشینم و به روشنایی فکر کنم. مهم نیست تنگ چی می شه.مهم نیست. فقط یه حس عمیق به قلبم حمله می کنه که نمی دونم از کجا تونسته منو وسط چند میلیارد آدم تو این کره خاکی پیدا کنه. سرم درد می کنه و سنگین شده. اما این درد و سنگینی از تن نیست. از حس هام می یاد. حس هایی که حتی بعضی وقت ها مال خودم نیستند. حس ترس از باز کردن صفحه حوادث روزنامه ها. صفحاتی که پر از خون و تجاوزه. هنوز هم وقتی یادم که یه دختر بچه زیر شنکجه های پدرش قلبش از ترس ترکیده، اشک از چشمم سرازیر میشه. و یه حس با آدم می مونه. دل تنگی.

بیوگرافی من

2010-12-19T21:42:00.000+03:30

امروز نمی دونم چی شد یهو سر از پروفایل گوگل خودم در آوردم و تصمیم گرفتم یه بیوگرافی جدید برای خودم بنویسم...

بیوگرافی سابق:

سلامی به کوتاهی خودش نثار تو که بی بهانه رفتی

راستش برای بیوگرافی نمی دونم باید از کجای زندگی کوتاهِ بلندم شروع کنم

پس طبق نظریه دوم نیوتون اصلا شروع نمی کنم

بیوگرافی فعلی:

علیرضا ادریسی هستم، وبلاگ نویس.

در زندگی روزمره شاید بعضی هامون فراموش کنیم که تنها نیستیم و در اطرافمون به اندازه ی تعداد آدم ها، دنیاهای مختلف وجود داره و قشنگ ترین چیز اینه که با این آدم ها آشنا بشیم و با دنیا شون هم ایضا. و مفید ترین کار هم اینه که درهای قلبمون را باز کنیم تا دیگران هم بدونند که تنها نیستند

.

.

هدفمندی یارانه ها و سوالاتی که بی جواب ماند

2010-12-19T00:52:00.000+03:30

تقریبا همه کارشناسان اقتصادی داخل و خارج از کشور از طرح هدفمندی یارانه ها یا به بیان کلی تر، حذف دخالت مستقیم دولت در اقتصاد، دفاع می کنند و اقتصاد آزاد را راهی برای پیشرفت و توسعه کشور می دونند. اما کم تر کسی را بین کارشناسان و مردم عادی می شه پیدا کرد که شیوه ای که دولت در پیش گرفت و زمان اجرای طرح را مناسب بدونند. هنوز ساعتی از اعلام اجرای طرح هدفمندی از تلویزیون توسط آقای احمدی نژاد نمی گذره و هنوز تبعات این طرح مشخص نیست. هنوز مشخص نیست که این طرح چه میزان نارضایتی را در جامعه باعث میشه. جامعه ای که از قبل هم اعتراضات زیادی در حوزه اقتصادی داشته. اما قبل از همه این موارد یه موضوعی ذهن منو درگیر کرده و اون دلیل اصرار دولت و شخص دکتر احمدی نژاد به این شیوه اجرا بود. میشد که طرح را در یک دوره زمانی چند ساله و به طور پلکانی انجام داد، اما چرا دولت بر انجام چکشی و یک باره این طرح اصرار ورزید؟ بعید می دونم کار کارشناسی خاصی انجام شده باشه. در هر حال در صورت اعتراض (که زیاد هم دور از ذهن نیست) دولت باید جواب قانع کننده ای برای دلیل انتخاب این روش داشته باشه.

مسیر

2010-12-18T20:45:00.000+03:30

بعضی وقت ها از خودم می پرسم که کجام؟ به کجا می رم؟ و از کجا؟ زندگی برای بعضی ها یه خط صافه که چه بخواند، چه نخواند باید برند جلو، بدون هعیچ اراده. برای بعضی ها هم یه دایره است که دارند دائم دورش می چرخند و بعضی وقت ها هم سرگیجه می گیرند. اما من زندگی را یه صفحه می بینم. یه صفحه سفید و گسترده که می تونم روش مستقیم برم یا مورب. حتی اگه دلم خواست برگردم. اگه دلم خواست یکم بایستم و فکر کنم. حتی بعضی وقت ها پرواز کنم. آخ که دلم چقدر می خواد پرواز کنم...

Inception

2010-12-17T12:55:00.000+03:30

فیلم اینسپشن

هنوزدارم فیلم Inception را تو ذهنم مرور می کنم . بعضی قسمت هاش را دوباره می بینم. اول از همه بگم که به نظر من آخر فیلم کاب هنوز در خوابه و اون واقعا به آمریکا نتونسته برگرده. اما فکر می کنم اون رویا بسیار قبل از عملیات و سوار هواپیما شدن شروع شده. پس تمام عملیات و رفتن به خواب های چند لایه ای خودشون در یکی رویای دیگه انجام شدند.

اما فیلم جلوه های دیگه ای هم داشت. مفاهیم مرگ، زندگی، زمان، عشق، خاطرات و... به چالش های جدیدی کشیده شدند. تو این فیلم دیدیم که کاب و مال هر دو بیش از 50 سال در رویا زندگی کردند. همه چیز داشتند و همه کار کردند. اما آخرش چی؟ مال فرق رویا و حقیقت را فراموش کرد. طوری که از حقیقت بیزار شد و نتونست از رویا دل بکنه. این منو یه کم می ترسونه.

من قبلا هم به چنین مفاهیمی فکر کردم. مخصوصا بعد از فیلم The truman Show . اون وقت هم نگران میزان واقعیت بودن خودم و دنیای اطرافم شدم. از خودم پرسیدم که چقدر مطمئنم که این دنیا واقعا واقعیه؟ از کجا معلوم که همش یه نمایش نیست؟ یا یه رویا؟

فیلم The truman Show با بازی جیم کری

پ ن: نوشته دیروز من درباره فیلم inception را اینجا بخونید.

Inception

2010-12-16T19:27:00.000+03:30

فیلم Inception یا به فارسیش: سرآغاز

نوشتن در مورد فیلمی که شاید یکی از بهترین فیلم های تاریخ باشه شاید کار زیاد سختی برای من نباشه، چون قرار نیست حرف خاصی بزنم. نمی خوام براتون فلسفه ببافم یا فیلم را تشریح کنم. به سه دلیل: 1- این قدر وبلاگ نویس های مختلف این کار را کردند که اگه بنویسم هم حرف جدیدی نمونده که بزنم.

2- به نظر من هر کسی باید از دریچه ذهن خودش فیلم را ببینه تا بتونه در فیلم خلق* بشه.

3- حالش را ندارم.

اما دوست دارم حسم را در مورد فیلم سرآغاز (Inception) بنویسم. فیلم داستانی عجیبی داره. عجیب ولی آشنا. آدم می دونه تا حالا شبیهش را جایی نشنیده ولی باز هم به طرز عجیبی داستان برام آشنا بود. صحنه های اکشن فیلم معرکه بود. بازی ها عالی و کارگردانی حرف نداشت. با اینکه بیش از دو ساعت پای فیلم نشسته بودم اصلا گذر زمان را حس نکردم. از مال خوشم اومد (البته به چشم خواهری). کلا کارهای نولان را دوست دارم. خدا برای پدر و مادرش حفظش کنه. مرد خوبیه. من فیلم شواله تاریکی اش رو هم خیلی دوست داشتم.

*نمی دونم چرا گفتم خلق. همین جوری فکر و حس کردم بهترین کلمه برای تشریح بلایی که فیلم سر آدم می یاره اینه.

خواب لیلا یا خواب مریم؟

2010-12-15T13:26:00.000+03:30

پوستر فیلم خواب لیلا

نشسته بودم داشتم فیلم خواب لیلا به کارگردانی مهرداد میر فلاح را می دیدم. همیون طور که می بینید رو پوستر فیلم نوشته که دیدن این فیلم را برای زیر 18 سال توصیه نمی کنند. اما خود من به شخصه دیدن این فیلم را برای بالای 18 سال هم مناسب نمی دونم. از قرار معلوم این فیلم قرار بوده در ژانر وحشت باشه و باعث ترس من مخاطب بشه، اما باید اعتراف کنم من پای این فیلم همه حسی بهم دست داد جز ترس! لیلا زارع خیلی بهتر از این ها می تونست بازی کنه. فاطمه معتمد آریا هم که مثل اینکه بیشتر از من مخاطب ترسیده بود، از همون اول مثل جن زده ها بود. پژمان بازغی هم سعی خودش را کرده بود بنده خدا.

و اما ماهایا پطروسیان که بنده به شدت بهش ارادت دارم، بازی بدی در نقش ... از خودش به نمایش نگذاشت. فقط حیف که اسلام دست و پاش رو بسته بود و نتونست بیشتر حس بگیره و در کاراکتر خودش جا بگیره. فقط صداش رو یکم زیادی کلفت کرده بود و باید بیشتر با ناز صحبت می کرد.

ماهایا پطروسیان، عکسی به نقل از سایت خودش. کسی می دونه ماهایا کجاست؟

چند تا نکته دیگه:

1- پوستر فیلم به شدت منو به یاد پوستر فیلم جیغ می اندازه. (دلم برای اون دختره تو فیلم جیغ که هی راه به راه آدم می کشه تنگ شده)

2- آخرش من نفهمیدم خاله (با اجرای به یاد ماندنی معتمد آریا) برای چی از اول راستش رو نگفت.

3- دوقلو های دختر در این فیلم تاثیر زیادی داشتند. ای کاش تو زندگی روزمره هم شاهد افزایش نقش اجتماعی این عزیزان باشیم.

4- این فیلم از نظر psychology هم حرف های زیادی داره که امیدوارم به گوش هیچ متخصصی نرسه، چون یا خودش را می کشه یا برای سر فیلم نامه نویس جایزه می گذاره.

5- ای کاش ماهایاش رو بیشتر می کردند. (حرف دل)

6- قسمت پشت صحنه ای که آخر فیلم گذاشته بودند هم جالب بود. یه چیزی در حد خود فیلم.

7- نمی دونم چرا با اینکه فیلم سال 1386 تهیه شده حالا داره پخش می شه. اگه شما می دونید برام پیغام بزارید و خانواده ای را از نگرانی نجات بدید.

8- ....

پ ن: نمی دونم تاثیر این فیلم ترسانک بوده یا گشنگی (چون از صبح هیچی نخوردم)، چون نمک این نوشته ام خیلی زیاد شده.

دیروز، من...

2010-12-14T20:24:00.000+03:30

دیروز اونقدر خسته بودم که حتی نشد بیام تو وبلاگم چیزی بنویسم. دیروز دلم می خواست در مورد کارهایی که کردم بنویسم و یه کم (!) از خودم تعریف کنم. راستش دیروز دو تا پرزنتیشن (Presentation) داشتم. یکی در مورد دانشگاه MIT و دومی با عنوان "چگونگی کسب اطلاعات آماری در اینترنت".
راستش نمی دونم الآن در مورد چی این ارائه ها بنویسم. از این بنویسم که پدرم در اومد که لب تاپ را ببرم دانشگاه یا اینکه نیم ساعت دنبال پرژکتور می دویدم تا بتونم پاورپوینتم را نشون بدم. یا به این اشاره کنم که با اینکه خیلی برای ارائه ام زحمت کشیده بود نمره ای که گرفتم با کس دیگه ای که فقط اومد 10 دقیقه از روی مقاله ای که از وبلاگ متالورژیست خودم دانلود کرده بود، روخونی کرد یه اندازه شد. بعضی وقت ها آدم کفرش در می یاد.
البته لازمه که اشاره کنم که من برای نمره این کارها را نمی کنم. برای اثبات این موضوع همین بس که ارائه دوم را برای کلاسی انجام دادم که خودم تو اون کلاس را نداشتم و اصلا رشته من هم نبود. (رشته خود من متالورژیه ، ولی رفتم برای بچه های مدیریت و صنایع مطلب ارائه دادم) خلاصه اگه خستگی دیروز را بزاریم کنار، خوش گذشت.
:)

اینترنت، اینترنت و باز هم اینترنت

2010-12-12T18:00:00.000+03:30

چند وقته که اینترنت به طور جدی وارد زندگیتون شده؟
این سوال برای هر فرد، بسته به کشوری که توش زندگی می کنه، میزان تحصیلاتش و علاقه اش به تکنولوژی می تونه متفاوت باشه. راستش برای من این زمان ممکنه از چند ماه بیشتر نباشه. من چند ساله که تو اینترنت هستم، اون هم به طور خود جوش. اما حقیقت ماجرا اینکه تو این چند ماه اخیر واقعا اینترنت شده جزئی از زندگیم. درس، کار و سرگرمی را با اینرتنت سپری می کنم. اگه بخوام چیزی بخرم اول کاملا با اینترنت مشورت می کنم. با اینرتنت خستگی یه زندگی یک نواخت را از تن و ذهن دور می کنم. سوال هام را از اینترنت می پرسم و حتی بعضی وقت ها باهاش درد و دل می کنم!

پ ن: اما باید اعتراف کنم اصلا معتاد اینترنت نشدم، هنوز.

چیزهای الکی زندگی

2010-12-10T22:15:00.000+03:30

بعضی وقت ها آدم بدون اینکه خودش بدونه برای چیزهای بی ارزش زندگی بیش از اندازه ارزش قائل می شه. چیزهایی که شاید هیچ اهمیتی نداشته باشند و هیچ اثر مثبتی برای آدم و جامعه بشری به همراه نیارند. برای مثال هم خیلی چیزها رو می شه گفت. از شرکت تو یه همایش تو دانشگاه تا زدن یه حرفی تو جمع دوستان تا انجام کاری برای جایی. وضعیت وقتی بدتر می شه که علاوه بر* useless بودن اون عمل یه ضرری هم برای آدم داشته باشه. اون وقت تمام اعضا و جوارح آدم درد می گیره!

پ ن: برای فهمیدم راز این ستاره به پی نوشت پست قبلی ام، "در مسابقه زندگی" مراجعه فرمایید.

:)

2010-12-09T18:19:00.001+03:30

خداییش بعضی وقت ها یه کارهایی می کنم که خودم توش می مونم. مثل امروز. البته هیچ کار اشتباهی نبوده ها. یه جور همه انتحاری بوده به ته پر رویی. یه جور سقوط آزاد از شاتل در حال Take off. زدن "یه حرفی" به "یه کسی" در باره "یه چیزی" که اصلا قابل تصور نیست. اصلا! این قدر این حرکت زیبا بوده و در عین حال بازیگوشانه که انشاالله در موردش یه کتاب می نویسم.

پ ن1: طرف مورد بحث باورش نمی شد که دارم اینو بهش می گم. کف کرده بود عجیب.
پ ن2: به دلیل خوانده شدن این وبلاگ توسط دوستان، آشنایان، همدانشگاهی هام و فامیل از ذکر ماوقعه معضورم.
:)

ایرانیان و اعراب

2010-12-09T07:10:00.000+03:30

حتمی شنیدید که چند روز قبل قطر برای برگزاری بازی های جام جهانی 2022 انتخاب شد. خود من شخصا از شنیدن این خبر خوشحال شدم چون جام جهانی برای اولین بار به خاورمیانه و یک کشور همسایه ایران می یاد و خدا رو چه دیدی شاید ما هم تونستیم بریم یه چند تا بازی را ببینیم. اما تو سایت ها مختلف فارسی زبان که نظر کاربران ایرانی را می خوندم خیلی ها از نظر مخالف من داشتند. البته اختلاف و حتی می شه گفت کینه ای که بین دو طرف عرب و عجم وجود داره سابقه ای تاریخی داره ولی من انتظار دیدن اون را بین جوان تر ها کشور نداشتم. اما به نظر می رسه که کینه و دشمنی نژادی از مواردی هست که ربطی به میزان تحصیلات نداره و می تونه به راحتی از پدر به پسر و از مادر به دختر منتقل بشه.

شب هام

2010-12-07T23:42:00.000+03:30

شب برام آرامش عجیبی به همراه می یاره. آرامشی سرد و روان که از سر انگشت هام جریان پیدا می کنه و تا انتهای افکارم پیش می ره. آرامشی که در آغوشم می گیره توی بغلم می لغزه. سکوت شب ها برام از همه چیز مهم تره. سکوتی که حتی صدای نفس کشیدن خودم را هم می تونم بشنوم و اگه خوب گوش کنم حتی صدای قلبم را...

در مسابقه زندگی

2010-12-06T21:49:00.000+03:30

از بدو تولد یه بلایی سر آدم می یارند که همواره فکر کنی در حال مسابقه دادن با اطرافیانت هستی. مهم نیست در کدوم طبقه در جامعه هستی، جنسیتت چیه و استعدادها و علایقت چی اند، یه جوری می افتی وسط میدان دو با مانع که یادت نمی یاد قبلش چه کار می کردی. برای هر جنس و سنی هم کتگوری (category*)های متعددی در نظر گرفته شده: درآمد بابا، تیپ، تعداد دوست (از نوع جنس مخالف)، مدل مو، سفر خارجه و داخله و ... .اصلا به اون بنده خدا فرصت نمی دند که فکر کنه واقعا از خودش چی می خواد و به چه چیزی علاقه داره! خیلی ها رو دیدم که اومدند دانشگاه ولی واقعا نمی دونند چرا؟ دیدند که همه دارند می دوند به یه طرفی، اون ها هم شروع کردند به دویدن. به نظرم این مشکل بزرگیه در جامعه ما که این طور افراد جامعه در تصمیم گیری هاشون تحت فشار و محدودیت هستند. معدود وقت هایی که می شنوم یکی به جای اینکه بره دانشگاه و رشته ای که شاید زیاد هم ازش خوشش نیاد رو بخونه، می ره دنبال یه کار دیگه مثل موسیقی یا نویسندگی یا ... اولین چیزی که به ذهنم می رسه اینکه که چقدر طرف شجاعه!

*من حق ندارم توانایی های انگلیسی خودم را تو چشم و چارتون فرو کنم؟
;)

از غم هائیتی؟

2010-12-05T23:30:00.000+03:30

بعضی وقت ها آدم اصلا نیازی به دونستن دلیل برای غمگین شدن یا نارحتی نداره، همین جوری غم می افته تو دلش. از اتفاق این حس غم ناخواسته برای من زیاد پیش آمد می کنه، مخصوصا اخیرا. من این جور وقت ها دوست دارم فکر کنم این غم، به خاطر انسان دوستی زیاد و ذاتی منه. مثلا در غم آواردگان زلزله چند ماه قبل هائیتی و عزیزانی از مردم اون ور دنیا که اخیرا به دلیل بیماری وبا لباس عافیت پوشیده اند. اما خوب کی رو گول می زنم؟

پ ن: بقیه این نوشته به خاطر حفظ یه نمه آبروم سانسور می شه.

محتاج نگاه هایش...

2010-12-03T17:49:00.000+03:30

سر سازش ندارم، که رسوای عالم گشته ام
     هوای کوی تو دارم، به دنبالت روانم

تو را خواهم، تو را بویم
     که از دست تو سرگشته ی کوه و بیابانم

سراغت را از ماه شب گیرم
     که تویی ماه شب هایم

سراغت را از محبوبه شب گیرم
     که تویی عطر شب هایم

سراغت را از جویبار گیرم
     که تویی آوای شب هایم

سراغت گیرم و پرسم
   سر ندیدید رویایم را به اینک سو؟

که من آغاز دیدارش
    محتاج نگاه هایش...
__________________
پ ن: این شعر واره را به خودش تقدیم می کنم.

گیتار زدن نصف شب

2010-12-02T15:11:00.000+03:30

نمی دونم تا حالا حسی که دیشب داشتم را تجربه کردید یا نه، حس لطیفی که آدم از مخلوق خودش بهش منتقل بشه. نمی دونم چه جوری توصیفش کنم یا چه جوری شرحش بگم. راستش دیشب نشسته بودم و داشتم گیتار می زدم. یه ربعی بود که داشتم می زدم که رسیدم به یه ملودی نت جدید. چیزی که تا حالا نزده بودم. از وقتی که شروع کردم به زدن این آهنگ یه حس بهم منتقل شد. یه حس لطیف و آشنا. حسی که بهم می گفت این موسیقی داره از درونم می ریزه بیرون. یه جورایی اشک تو چشمام جمع شده بود. اصلا قابل توصیف نیست. منشاء اش هم مشخص نبود. خیلی عجیب بود و تازه. تمام این دو سال گیتار زدن و آموزش به تجربه این حس می ارزید.
نمی تونم بیشتر در مورد این حس بنویسم، چون نه می دونم چه جوری براتون بگم و نه زیاد دوست دارم در موردش حرف بزنم. چون شخصیه و فقط مال خود منه. خود خود من!

فقط شهلا جاهد اعدام نشد!

2010-12-01T10:17:00.002+03:30

شهلا به که نگاه می کند؟ ناصر یا ملت ایران؟

خبر یک خطیه. خطی که شاید میلیون ها ایرانی 9 ساله که منتظر شنیدنشند! شاید خوشحال، شاید ناراحت؛ همه می دونستیم که این اتفاق خواهد افتاد. بخشش در فرهنگ ما جایی نداره. ما فقط در اشعار نگهدار هنر هستیم، در تعارف مهمان نوازیم و در تخیل انسان دوست. ما ایرانیان یاد نگرفتیم که ببخشیم. فراموشی بدی ها در سنت ما وجود نداره. در انتقام لذتی حس کردیم که در بخشش نیافتیم و حتی این قدر شجاعت نداریم که نقاب از چهره برداریم و خودمون را اون طور که هستیم قبول کنیم. فرزند لاله سحرخیزان(مقتول) را نگاه کنید. اون در کودکی مادرش را از دست داده. شاهد اتهامات مختلف اخلاقی به پدرش بوده. دق مرگ شدن پدربزرگش را دیده و بی تابی ها و نفرین های مادر بزرگش را. این نوجوان که پس از 9 سال به جوانی تبدیل شده در این محیط آماده شده که صندلی را از زیر پای متهم بکشه. آماده شده که انتقامش را بگیره. مطمئن باشید باز هم این کار رو می کنه و باز هم و باز هم. جامعه ایران محکومه به انتقام تا ابد. مگر اینکه معجزه ای اتفاق بیفته...

مهندسی در میان هنرمندان!

2010-11-30T17:56:00.000+03:30

فکر کنم تا اینجا همه خوانندگان وبلاگم متوجه شده باشند که اینجانب دانشجوی کارشناسی متالورژی ام و اگه خدا قبول کنه یه جورایی دیگه مهندس حساب می شم. البته خودم زیاد حس تغییر ماهیت به یه مهندس را ندارم. تو این چند وقت اخیر حس می کنم که در مدت چهار سال لیسانس گرفتنم یه سری از تمایلاتم در سایه بودند و زیاد بهشون توجه نکردم. حسم نسبت به هنر. من همیشه نقاشی و موسیقی را دوست داشتم، اما زیاد توجه مورد نیاز را بهشون نکرده بودم. البته باید بگم زیاد هم قمر در عقرب نبوده و تقریبا دو سالی می شه که گیتار دست می گیرم ولی از حد زدن Twinkle Star جلو تر نرفتم! اما، اما حالا که به پایان خط لیسانس رسیدم و دارم برای فوق لیسانس دور خیز می کنم توجهم به این قسمت از احساساتم هم بیشتر شده. هر روز اتود می زنم، از سبک اسکیس خوشم اومده و در اولین فرصت هم می خوام برم کلاس و گیتار کلاسیک را به طور حرفه ای شروع کنم. شاید چند تا از کار هام رو براتون گذاشتم تو وبلاگم تا ببینید.

دموکراسی تو روز روشن؟

2010-11-26T11:05:00.000+03:30

محمد رضا گلزار در پوستری از فیلم دموکراسی در روز روشن

من از اون جور آدم هایی هستم که به سادگی دم لای تله نمی دم و هر فیلمی را نمی بینم، مخصوصا فیلم های سینمای ایران را. کم تر پیش اومده از فیلمی که سینمای ایران تهیه کرده و از دست وزارت ارشاد مجوز گرفته خوشم بیاد. البته شاید به خاطر یه عالمه فیلم خارجی دیدن سطح توقعم زیادی بالا رفته. در هر حال با این بک گراند نشستم به دیدن فیلم دموکراسی تو روز روشن که خیلی زیاد ازش شنیدم و حواشی زیادی هم پیدا کرده بود. قصد نقد ندارم بلکه بیشتر می خوام نقطه نظراتم را بنویسم. اول از همه بگم که من کلا داستان فیلم را متوجه نشدم. دلیل اینکه لباس ماتریکس را پوشونده بودند به گلزار را هم متوجه نشدم. دلیل اینهمه سروصدا و شکایت را هم تو فیلم ندیدم. تو فیلم هم چیزی بر علیه جنگ نبود که این قدر یه عده شلوغش کرده بودند.چیز دیگه ای هم که نظرم را جلب کرد حضور یه عالمه بازیگر شاخص و شناخته شده در فیلم بود که باید اعتراف کرد به اجبار به داستان تزریق شده بودند و هیچ دردی از بی مایگی فیلم نامه دوا نکرده بودند.

یه چیزی دیگه: نمی دونم چرا اسم فیلم را گذاشته بودند دموکراسی تو روز روشن، چرا نزاشته بوند ماتریکس 4؟ به پوستر فیلم هم می یومد.

موسیقی

2010-11-25T18:59:00.000+03:30

یک نت سل!

یه چیزی بهم می گه که نگاهی که من به عنوان کسی که تو ایران بزرگ شده به موسیقی دارم با نگاهی که همه دنیا دارند (ایران پیرین- به زبان ریاضی) خیلی فرق می کنه. شاید به دلیل نگاه مذهبی ساری در جامعه و حکومت باشه، اما موزیک در ایران نه تنها چیز خوبی نیست، بلکه یه جور منکر به نظر می رسه. اما در نگاه مردن جهان موسیقی یه جور زبانه. یه زبان مشترک و جهانی برای انتقال احساست به دیگری. لازم نیست حتی زبان خواننده ای که داره می خونه را هم بلد باشی، در اکثر مواقع حس منتقل می شه. چرا نگاه قشر سنتی کشور به موسیقی این قدر سیاه و با شک همراهه؟ خیلی سعی کردم یکی را پیدا کنم و این سوال را ازش بپرسم. هنوز موفق نشدم. نظر شما چیه؟

امتحان

2010-11-23T07:47:00.000+03:30

امتحان دادن از اون چیزایی هست که بشر از بدو تولد خودش در تاریخ باهاش مواجه بوده. برای مثال می تونم به وزن کردنتون اشاره کنم که تا به دنیا اومدید یه پرستار مهربون گذاشتتون روی ترازو و دید چقدرید. اگه از یه حد مشخصی وزنتون بیشتر نباشه مردید شده اید و اون وقته که باید شاهد حضور یه سری ویتامین در غذای یومیه تون باشید (البته نمب دونم چه جوری ویتامین را میریزند تو شیر مادر). شما در مدتی که رحم مادر هستید وقت دارید که به اندازه لازم رشد کنید و اگر نه بعدا وقتی به دنیا اومدید باید تاون پس بدید. از اون به بعد هر روز زیر ذره بین شدید انواع و اقسام انسان قرار می گیرید. غدا چی خوردید، به اندازه کافی خوردید و غیره. وقتی وارد سیستم آموزشی هم بشید که دیگه هیچی. اگه قبلا امتحانات به شکل غیر رسمی برگذار می شدند از این به بعد امتحانات رسمی می شند!
ازدواج هم خودش یه جور امتحانه و بعد هم انواع و اقسام امتحانات هست که بهشون نمی پردازم. خلاصه اگه مرگ رو هم یه جور امتحان حساب کنیم که دیگه می شه زگهواره تا گور، امتحان!

پ ن: من فردا میان ترم ریاضی مهندسی دارم.

عاملی به نام انگیزه

2010-11-21T20:35:00.000+03:30

خیلی وقت ها خیلی ها، از جمله خود من از نبودن امکانات گله داریم و شکایت می کنیم. چرا نتونستی اون کار را بکنی؟ امکانات نبود. چرا درس رو پاس نکردی؟ امکانات نبود. چرا کارت نگرفت؟ امکانات نبود. امروز داشتم به این فکر می کردم که نقش این شخصیت مهم (همون امکانات رو می گم) در زندگی من و در اشل بزرگ تر، زندگی ما، چیه؟ قبول دارم که بدون گیتار نمی شه گیتاریست شد و بدون ماشین نمی شه رانندگی یادگرفت ولی امروز کشف کردم که اگه انگیزه در عامل کننده (در اشل زندگی خودم، خودم و در اشل زندگی شما هم خود شما) نباشه، همه امکانات دنیا هم جمع بشند هیچ کاری نمی شه کرد. حتما می پرسید چه جوری کشف کردی؟
راستش یادم نمی یاد.

بر من چه گذشت؟

2010-11-21T16:27:00.001+03:30

اين مدت اخير اتفاقات ريز و درشتي پيش آمد شد كه خودم هم غافل گير شدم. البته بايد اعتراف كنم كه در 99 درصد موارد مقصر خودم بودم كه در زمان بدي، در مكان بدي حضور داشتم و اين چنين اسباب دردسر خودم را درست مي كنم. البته كمافالسابق* در اين مقال نمي گنجد كه ذكر كنم چه كار هايي كردم و چه افكاري به ذهنم الهام شده. اما همين بس كه خوش گذشت اساسي. يه جورايي فكر مي كنم بدم نمي ياد هر از چند گاهي يه جايي برم و يه تكوني بدم و برگردم. البته نه از اون جور تكون ها (خداييش به من مي ياد؟)، بلكه يه تكون ايدئولوژي قوي 8 ريشتري كه در هنگام خروج از جلسه ملت با چشماني كه داره ازش خون مي چكه نظاره گر خروجم باشند. البته بعضي جا ها كه مي دونستم طرف يا بعضا طرف ها شمشير را از رو بسته لام تا كام حرف نمي زدم. مبادا كه ترك بردارد شيشه نازك تنهايي من و او!

*حال مي كنيد پاس داشتن زبان مادري را؟

من هم گمشده ام...

2010-11-12T01:17:00.001+03:30

آخرین قسمت سریال گمشدگان یا همون LOST را داشتم می دیدم. حس عجیبی دارم. یه حسی که بهم می گه که دوست دارم من هم گشمده بودم. جدا فکر می کنم که گم هم شدم. نمی دونم دارم به چی فکر می کنم. نمی دونم محبت ها و فداکاری ها من رو گم کردند یا خاطرات. دوست دارم به یاد بیارم. مثل بقیه. به یاد بیارم...

زندگي بدون اينترنت

2010-11-06T12:53:00.001+03:30

چند روزيه كه به طور شديدي داره قدر عافيت به دستم مي ياد، شديد (جهت تاكيد دوبار كلمه شديد را به كار بردم)! به دليل يه عمليات كابل برگردون كه دارند حوالي منزل ما انجام مي دند، اينترنت خونمون قطع شده و به طور كامل دورنماي زندگي آن لاين من در هاله اي از ابهام به سر مي بره! نمي دونم اگه ديگه نتونم از اينرتنت پر سرعت به راحتي استفاده كنم، مي تونم به زندگيم ادامه بدم يا نه. البته اين سه روز رو خوب دوام آوردم.

پ ن: تازه اگه به دليل عمليات كابل برگردون مخابرات ديگه شركت ADSL اي كه باهاش قرارداد دارم نتونه بهم سرويس بده، شركت حاضر نيست پولم را پس بده...

تغییر اسم وبلاگم

2010-11-01T05:35:00.000+03:30

چند وقتیه که داشتم فکر می کردم اسم وبلاگم را تغییر بدم و یه جورایی اسم خودم را بزارم اون بالا. دلیلش هم دو چیزه: 1-خواننده از همون اول بدونه این وبلاگ قراره اندیشه های کی را منتشر کنه. 2- وبلاگ به دلیل عنوان "نانوشته های یک لیبرال" به تیر فیل*تر غیر منطقی گرفتار نشه. (مثل عکاس خونه). خلاصه دارم یه جوری چاره اندیشی قبل از مشکل می کنم.

پ ن: باشد که ماندگار شویم، هر چند با طرحی نو...

عکاس خونه فیل*تر شد!

2010-11-01T05:23:00.000+03:30

عکاس خونه، وبلاگی که حدود 4، 5 ماه بیشتر از عمرش بیشتر نمی گذره و در این مدت به تونسته بود به حداقل 500 بازدید کننده روزانه برسه، فیل*تر شد! البته سعی کردم که ایمیل بزنم و دلیل بخوام، اما ایمیل هام حتی به اون آدرسی که تو سایت پیوند ها نوشته دیلیور نمی شه. شاید نباید هم بشه،چون کسی گوش شنوایی نداره اون طرف. به هر حال من کوتاه بیا نیستم وبرنامه جدید و بهتری برای ادامه حیات عکاس خونه می ریزم، در قالبی جدید، با کیفیت بهتر و این دفعه در بازه جهانی!

برنامه جدید: مجله تایم (TIME) دم در خونه شما!

2010-10-29T18:36:00.001+03:30

لوگوی مجله تایم (TIME)

مجله تایم یکی از مطرح ترین مجلات دنیا است، با میلیون ها خواننده در سراسر جهان. این هفته نامه اون قدر اعتبار داره که پستر جلدش که ده ها سال قبل چاپ شده دوباره پرینت بشه، منتشر بشه و به فروش برسه. اومدن عنوان یا عکسی بر روی جلد مجله، به طور خود کار اهمیت اون را نشون می ده و اون را به طور ناگهانی سر زبان ها می اندازه. بر همین اساس از خیلی وقت پیش هر هفته یه سری به سایت این مجله می زنم و جلد و مطالبش را نگاهی می کنم. به تازگی به این فکر افتادم که در راستای افزایش خدمات عکاس خونه و متالورژیست و در واقع خدمت به خلق خدا، بیام و هر هفته عکس جلد را با توضیح کوتاهی منتشر کنم. امیدوارم که کمکی به آشنایی با دنیای رسانه ها کرده باشم. برای دیدن مطالب منتشر شده در عکاس خونه در مورد مجله تایم کافیه روی اینجا کلیک کنید.

پ ن: اگه دیدم استقبال از این کار خوبه مجلات معتبر دیگه، حتی از زبان های دیگه را هم به عکاس خونه اضافه می کنم.

پرواز روح

2010-10-27T20:30:00.000+03:30

بعضی وقت ها با گوش دادن به یه موزیک یا دیدن یه شوو حس خاصی به آدم دست می ده. یه جور حس عرفانی و ویژه. یه جور عدم تعلق به زمین و زمان. یه جور آزادی. من این جور زمان ها را به نام زمانی برای "پرواز روح" می شناسم. وقتی که دیگه نگران نیستم، فراموش کرده ام که کی ام و چی ام. از کجا اومدم و به کجا می خوام برم. وقتی زیاد سر آدم شلوغ می شه حتی اون حس هم قابل دست رس نیست! اون وقته که آدم می شه آدم ماشینی یا همون ربات. اون وقته که به جای پرواز روح، باید رفت و مرد...

پی نوشت: آسمانی از عشقت. سیرتی از محبتت. یادی از لبخندت. هوای کوی درت.

دانشگاه صنعتی فولاد در برنامه نود

2010-10-26T20:52:00.000+03:30

از قرار معلوم دیشب در برنامه نود، که به مباحث فوتبال و لیگ داخلی ایران می پردازه، یه اشاره ای هم به دانشگاه صنعتی فولاد شده. همون طور که در فیلم 13 ثانیه ای که بچه ها از این واقعه منتشر کردند می تونید متوجه بشید، یه چند تا از دانشجوهای با ذوق بلند شدند یه پلکارد در ورزشگاه فولاد شهر زدند و فردوسی پور هم عکس این موضوع را در قسمت "دوربین نود" پخش کرده. به نظرم این جور کارها باعث مطرح شدن دانشگاه در کشور می شه و خوبه، فقط اگه یه هماهنگی هم با بقیه بکنند بد نیست!
برای دانلود فیلم روی اینجا کلیک کنید.

پول و پول و پول

2010-10-25T06:27:00.000+03:30

یه فاکتور بسیار بسیار مهم در روابط مردم در جامعه ایران پوله، مثل تقریبا همه جوامع بشری. اما تفاوتی که وجود داره اینه که خود مردم این موضوع را قبول ندارند. بیشتر وقت ها حس می کنم مردم دوست ندارند به این موضوع اشاره کنند که فلان کار را دارند برای درآمدش می کنند، یا هزینه بهمان چیز اینقدر زیاده که توان پرداختش را ندارند. همه برای پولی که بهش چرک کف دست می گند حاضر اند جون بدند، اما یواشکی! ...

پ ن: بقیه نوشته ام را سانسور کردم، چون زیادی انتقادی شد.

یورونیوز می آید!

2010-10-21T18:00:00.000+03:30

یورونیوز فارسی

اونایی کا اهل رسانه اند حتما euronews را می شناسند. یورونیوز یه شبکه خبری که به صورت سایت اینترنتی و شبکه ماهواره ای به تمام زبان های مورد استفاده در اروپا برنامه پخش می کنه و از جمله شبکه های حرفه ای و معتبر هم شناخته می شه. این شبکه از بیش از یک سال قبل وعده تاسیس شبکه ماهواره ای فارسی را داده بود و مثل اینکه به این وعده اش داره عمل می کنه. قرار شبکه فارسی از چهار شنبه هفته آینده، 27 اکتبر 2010 آغاز به کار کنه. من کلا از گسترش منابع خبری خوشحال می شم و فکر می کنم تاسیس شبکه های فارسی زبان در کشورهای دیگه بر اهمیت زبان فارسی و نقش اون تاکید بیشتری می کنه. برای کسب اطلاعات بیشتر می تونید به سایت فارسی یورونیوز مراجعه کنید.

درد دل ماشینی!

2010-10-21T02:06:00.000+03:30

حرف زدن از دل هیچ وقت تمومی نداره. حس های آدمی هم رو به کاهش نیست، افزایش منده! اما با همه این ها باز هم احساسات، در قرن بیستم نوبره! مردم بیشتر دارند همه غم و شادیشون را می ریزند تو دلشون و کمتر بروزش می دند. دلیلش هم ماشینی شدن آدم هاست، نه ماشینی شدن زندگی هامون. به نظر من اینکه یه عده می گند که تکنولوژی باعث کم تر شدن ابراز احساساته، بیشتر یه جور بهونه است. تکنولوژی یه ابزاره که حق انتخاب بیشتری برای communication به ما می ده، نه اینکه ما رو از ارتباط داشتم محروم کنه.

عکاس خونه 300 تایی شد!

2010-10-18T18:35:00.000+03:30

راستش از اون اول که عکاس خونه متولد شد، امید زیادی بهش داشتم. یعنی می دونستم می تونه مخاطب خودش را پیدا کنه و پر بیننده باشه. دلیلش هم این بود که عکاس خونه از همون اول برای پر کردن یک خلع در میان وبلاگستان فارسی اومده بود. امروز، عکاس خونه با 356 پست، در 40 موضوع مختلف، تنها در 3 ماه و 4 روز تونسته به روزی حداقل 400 بازدید کننده دست پیدا کنه (البته ما رکورد 10,067 بازدید را در روز 4 مرداد 89 هم داریم) و از اون مهم تر بیش از 300 خواننده فید (یا به قول گودری ها Follower) داشته باشه. پیشرفت و موفیت های عکاس خونه فقط از جهت بازدید کننده و دنبال کنندگان فید عکاس خونه نبوده، بلکه این پروژه برای حفظ پویایی خود و برطرف کردن عطش مخاطب فارسی زبان، دست به حرکت های تازه ای هم زده، مانند کارتون باز و صفحه طرف داران عکاس خونه در فیس بوک که تمام پست های عکاس خونه به طور مستقیم بر روی آن قرار می گیرد.
امید دارم که عکاس خونه به حرکت پویای خودش ادامه بده و هم در کمیت مخاطب و هم در کیفیت پست ها و عکس ها، افق های جدیدی را فتح کنه.
باز هم از همه کسایی که علاقه مندند در این پروژه غیر انتفاعی سهمی داشته باشند، دعوت به همکاری می کنم. شما از طریق اعلام آمادگی در وبلاگ شخصی من می تونید در این طرح شرکت کنید.

منبع: عکاس خونه

بازگشت به سینما، پس از سال ها

2010-10-16T16:04:00.000+03:30

ملک سلیمان

امروز پس از سال ها (فکر کنم 12 سالی بشه) رفتم به یه سالن سینما تا یه فیلمی ببینم. یادم می یاد آخرین فیلمی که در سینما مشاهده کردم در دوران دبستانم بوده. تو این مدت تا حالا خیلی قصد کردم که با سالن سینما آشتی کنم، اما هر دفعه یا وقت نبوده یا فیلم خوبی نشون نمی دادند. تا اینکه آخرش امروز رفتم و فیلم "ملک سلیمان" را دیدم. فیلم بدی نبود و می شه گفت برعکس اکثر فیلم های فارسی ارزش یه بار (یا فوقش دوبار) دیدن را داشت. البته بماند که کلی نقد بر فیلمنامه و مسائل فنی داشتم ولی به طور کل فیلم را پسندیدم. شما هم برید ببینید بد نیست. فقط بدونید که اخرش می نویسه: پایان قسمت اول! معلوم هم نیست که قسمت دومش کی پخش می شه(از اپراتور سینما پرسیدم، بنده خدا اصلا خبر نداشت فیلم دو قسمتیه).

166 سال روز تولد نیچه

2010-10-15T15:08:00.001+03:30

نیچه

امروز مصادفه با 166 سال روز تولد نیچه. نیچه رو تو ایران خیلی ها می شناسند و فکر می کنم این موضوع بیشتر به خاطر کتاب "چنین گفت زرتشت" اش باشه. نیچه مردی بود که در موردش خیلی چیز ها گفتند و خیلی چیز ها نوشتند، اما هنوز هم تا شناختن این ذهن جاری، جای کار زیادی هست. نیچه مردی بود که به دنبال ابر مرد می گشت و در جای جای کتاب هاش هم می تونید این تقلا به سمت بالا را ببینید. چند تا جمله از نیچه ابعاد جهانی داره: یکیش جمله ساده ایه که می گه: خدا مرد! (هیچی در مورد این جمله نمی گم) و در جمله ای دیگه می گه: اگر به دنبال زنان می روی تازیانه را فراموش نکن!
در فیس بوک دیدم هیچ صفحه ی مناسبی برای نیچه درست نکردند، برای همین یه صفحه خودم درست کردم. (برای رفتن به صفحه روی اینجا کلیک کنید.)

وقتی شیلی قلب تپنده جهان می شود!

2010-10-14T05:22:00.000+03:30

حتمی قضیه اتفاقی که برای چند تا معدنچی شیلیایی افتاد رو شنیدید. حدود 2 ماه پیش چند تا معدنچی وقتی در معدن در حال کار بودند، تونل خراب می شه و زیر زمین محبوس می شند. از اون وقت به بعد داستانی شروع می شه که در ابعاد جهانی نگاه ها را به خودش جلب می کنه. از وقتی که متوجه می شند معدنچی ها زنده اند تا وقتی که همشون صحیح و سالم نجات پیدا می کنند همه چشم ها به نا کجا آبادی دوخته می شه در وسط بیابان های شیلی(که البته در این مدت شبیه یه شهر کوچیک می شه!). نمی خوام در مورد اون معدنچی ها و سختی دوره ای که زیر زمین گرفتار بودند و یا سختی که خانواده هاشون تحمل کردند بنویسم. به اندازه کافی به این مسائل پرداخته شده، بلکه به نظرم دو تا مسئله دیگه هم اهمیت خودش را به همه ثابت کرد: رسانه و افکار عمومی در سطح بین المللی. قبل از این مسئله شاید کم تر کسی شیلی را می شناخت. خود من فقط شیلی را در حد یه کشور دراز و باریک در غرب آمریکای لاتین، با یه نویسنده مطرح (که اسمش را به یادم نمی یاد) می شناختم، اما حالا بعید می دونم کسی ندونه شیلی کجا است، یا رئیس جمهورش چه شکلیه ( بس که آقای رئیس جمهور جلوی دوربین بالا و پایین پرید). این معجزه رسانه ها است. موضوع دوم افکار عمومیه. در هر حال رسانه ها وسایل ارتباطی اند و حرف آخر را افکار عمومی می زنند. این مردم جهان و علایق و توجه اون ها است که سمت و سوی رسانه ها رو مشخص می کنه و اتفاق شیلی ثابت کرد که هنوز مسائل حماسی و احساسات بشری در صدر توجه مردم جهانه.

برادران نیستانی

2010-10-14T04:05:00.000+03:30

سهیل، سارا و گودزیلا! - اثر مانا نیستانی

داستان دو برادر نیستانی، داستان دو استعداده در گرافیک و کاریکاتور. استعدادهایی که در ایران درک نشدند. اون ها هم بار سفر بستند و رفتند به جایی که آسمونش همین رنگه ولی رنگ نگاه مردمش فرق می کنه.
مانا نیستانی را خیلی وقته می شناختم و با کارهاش آشنام. 5 سال می شه. اون وقت ها مانا مدیر بخش کودکان روزنامه "ایران جمعه" بود و یه سری داستان در می آورد به نام "سهیل و سارا" و یه گروه بچه پر رو به نام "چ س م خ". تا اینکه قضیه سوسک و توهین به مردم آذری زبان پیش اومد و مانای آذری زبان و محبوب، مورد غضب ملت غیور قرار گرفت. روزنامه "ایران جمعه" توقیف و خودش هم ممنوع الکار شد. حتی پاش به زندان هم باز شد. بعد از چند ماه بی خبری آخرش شنیدم که بار سفر بسته و راهی سرزمینی شده با مردمانی دگر.
توکا هم جدیدا رفته اون ور مرز. مثل اینکه ایران ما برای اون هم کوچیک شده بود و جا برای خودنمایی هنر اون نبود.

پ ن: هنوز هم بعد از چند سال دلم برای داستان های "سهیل و سارا" ی ایران جمعه تنگ می شه!

ریاضی

2010-10-09T20:03:00.000+03:30

همیشه ریاضی را دوست داشتم، البته به جز وقت هایی که ازش متنفر می شدم. تنفرم هم از سر دوست نداشتنش نبود، بلکه تقصیر اون استادهایی بود که می خواستند به زور و بدون آموزش درست و حسابی، یه فرمولی را تو سرم فرو کنه. من هم که زورم به استاد ریاضی نمی رسید، از ریاضی بدم می یومد. ریاضی را تا دوره راهنمایی نه برای نمره که از سر عشق می خوندم، اما اونجایی وضعم خراب شد که رفتم دبیرستان امام محمد باقر. اونجا رقابت بود و رقابت. رقابتی که در من نتیجه عکس داشت و داد!
همه این حرف را زدم تا به اینجا برسم که بگم می خوام دوباره شروع کردم. می خوام دوباره ریاضی را شروع کنم. تا ببینیم که چی می شه!

من و مسواک اورال-بی ام!

2010-10-08T03:13:00.000+03:30

کپی مسواک من، البته با رنگ متفاوت

بعضی وقت ها آدن برای چیز های خیلی کوچیک و پیش پا افتاده ذوق می کنه که حتی فکر کردن بهش خنده داره. یکی از این موضوعات کوچیک برای من مسواک زدنه. مسواک زدن به طور استاندارد برای بشر، یه کار عادیه برای حفاظت از دندان ها در برابر پوسیدن، نه بیش تر و نه کم تر. اما برای من مسواک زدن یه جور میان برنامه است. کاریه که بعضی وقت ها با انجام ندادنش حال می کنم (این قدر حال می ده بعضی شب ها مسواک نزده خوابید) یا تو این یک سال اخیر با مسواک صبح گاهی حس نوستالوژیک خاصی بهم دست می ده. خلاصه یه کار کوچیک یومیه را می شه تبدیل کرد به یه کار حماسی که براش برنامه ریزی کرد و در موردش تو وبلاگ شخصی مطلب نوشت.

اگه من هم یه اژدها داشتم...

2010-10-06T18:16:00.002+03:30

پوستر فیلم

نشسته بودم داشتم فیلم "how train your dragon" یا به فارسی سلیس "چه جوری اژدهای خودتون را تربیت کنید" رو نگاه می کردم. جالبه که چقدر انیمشن ها در عصری که فیلم های سه بعدی دارند غوغا می کنند، حرف داشته باشند برای گفتن. مطمئنم این فیلم اگه به صورت واقعی (real) فیلم برداری می شد این قدر تاثیر نمی گذاشت!
البته از یه موضع دیگه هم این فیلم منو به فکر فرو برد، اگه من هم یه اژدها داشتم چه آتیشی که باهاش نمی سوزوندم!

من فرضی در خیال!

نانوشته های علیرضا ادریسی...

Hello from iPod

نقد چیز!

we are the night

نمی دانم چرا!

Cowboys & Aliens & me!

آخرین کلیپ کتی پری The One That Got Away

بی حوصلگی 2

بی حوصله!!!

graphing calculator

وقتی رفته بودن پژوهشگاه رویان

داستان آموزنده دارید؟

خشکی زاینده رود،دومین ویدئوبلاگ ام

روزی و روزگاری

چی می بینم؟ چی می خونم؟

زندگی

وقتی بخوای عکست رو خوشگل کنی!

دوباره...

صبر

تدریس

Thirty four Days after...

دیشب ماه گرفت!

کجاست؟وحشت - شهوت

چشم در برابر چشم

نگاهی به آخرین شوو لیدی گاگا: جوداس (Lady GaGa - Judas)

وقتی همه تخم مرغ ها رو توی یه سبد نمی زاری

داستانی برای گفتن

زندگی کردن یعنی چی؟

سلام 90

دلم...

دلم از خیلی چیز ها می سوزه چیزهایی که باور کردنی نیست چیزهایی که در همین نزدیکی اتفاق می افته دروغ هایی که شنیدنی است راست هایی که گفتنی نیست ...دلم برای خودم می سوزه

اسکار Oscar 2011

نقد انیمیشن دیو و دلبر (beauty and beast)

بعد از فیلتر شدن

فیلتر شدیم

نقد انیمیشن درهم پیچیده- راپانزل (Tangled)

اولین ویدئو بلاگ من

حرف های خصوصی، اس ام اس های شخصی

داستان یه گل سرخ (قسمت اول)

نقدی بر فیلم 127 ساعت (127 hours)

سریال تلویزیونی زن (Zen)

نقدی بر فیلم توریست - گردشگر ( Tourist)

نقد فیلم شبکه اجتماعی (The Social Network)

دختر دست فروش مترو، من و یک دنیا حرف

این مافیای لعنتی

نقشه

هنر

زندگی و مرگ: آلودگی

حس

حس عجیبی است... که تو را می بینم که تو را می بویم که تو را می بوسم حس عجیبی است که تو را دوست دارم

نوشتن برای شما

سال نوتون مبارک

Hello, It is Ubuntu Time, Goodbye windows

شب و روز

شب، تنهایی هایم روز، قصه غصه هایم و این درو باطل زندگی ام شده است بدون تو....

منبع: پروفایل فیس بوک ام

علم فا: محلی برای به اشتراک گذاشتن دانش و تکنولوژی

فیسبوک

اعتراف تنها ترین سایه

کریسمس مبارک

My life

دل تنگی

بیوگرافی من

هدفمندی یارانه ها و سوالاتی که بی جواب ماند

مسیر

Inception

Inception

خواب لیلا یا خواب مریم؟

دیروز، من...

اینترنت، اینترنت و باز هم اینترنت

چیزهای الکی زندگی

:)

ایرانیان و اعراب

شب هام

در مسابقه زندگی

از غم هائیتی؟

محتاج نگاه هایش...

گیتار زدن نصف شب

فقط شهلا جاهد اعدام نشد!

مهندسی در میان هنرمندان!

دلم از خیلی چیز ها می سوزه
چیزهایی که باور کردنی نیست
چیزهایی که در همین نزدیکی اتفاق می افته
دروغ هایی که شنیدنی است
راست هایی که گفتنی نیست
...دلم برای خودم می سوزه

حس عجیبی است...
که تو را می بینم
که تو را می بویم
که تو را می بوسم
حس عجیبی است که تو را دوست دارم

شب، تنهایی هایم
روز، قصه غصه هایم
و این درو باطل زندگی ام شده است بدون تو....